Andrea Jóhanna Ólafsdóttir forsetaframbjóðandi segist mundu vilja vera með 193 þúsund krónur á mánuði ef hún yrði forseti.

Fólki á Íslandi hættir til að taka hlutina mjög bókstaflega, maður sér að víða á netinu er hneykslast yfir þessari staðhæfingu.

Nú finnst mér líklegt að Andrea geri sér grein fyrir því að hún vinni seint kosningarnar, enda er það líklega ekki markmiðið með framboði hennar.

Andrea er að vekja athygli á málefnum sem brenna henni fyrir brjósti – málefnum skuldara og láglaunafólks. Það er mjög algengt erlendis að slíkir frambjóðendur taki þátt í kosningum, en hingað til hefur ekki verið svo í forsetakosningum á Íslandi – jú, Ástþór Magnússon hefur reyndar talað fyrir friði í þegar hann býður sig fram.

Það er líka allt í lagi að benda á að það sé ekkert lögmál að forseti Íslands sé fínimanneskja sem er ekið um á lúxusbifreiðum og býr í vellystingum meðan hann safnar feitum eftirlaunaréttindum.

Þetta virðist raunar vera nokkuð inngróið í embættið – það er einhvern veginn furðu líkt konungdæmum Norðurlandanna.

Framboð Andreu veldur usla – og það er bara ágætt.