Síðustu árin hafa verið á kreiki hugmyndir um að við Íslendingar ættum að leita eftir viðskiptatengslum við Kína og Rússland – það er þá væntanlega til mótvægis við Evrópusambandið þangað sem mest öll viðskipti okkar beinast og Bandaríkin.

En það er ýmislegt að varast.

Hvorki Kína né Rússland eru réttarríki. Aðstæður þar og siðferði er öðruvísi en það sem tíðkast (eða ætti að tíðkast) í viðskiptum á Vesturlöndum. Gegnsæi er ekkert í þessum ríkjum; viðskipti eru á gráu svæði milli ríkis og einkaframtaks og oft er erfitt að vita hvað er hvað.

Gamalreyndur kaupsýslumaður sem ég átti samtal við vestan hafs fyrir stuttu sagði að Íslendingar yrðu að gæta sín á Kínverjum og Rússum, gera ekkert nema að vel athuguðu máli, nauðsyn væri að kanna rækilega bakgrunn hugsanlegra viðskiptaaðila og fyrirætlanir þeirra.

Í morgun birtist athyglisverð grein eftir Árna Gunnarsson og Gest Ólafsson um misheppnað samstarf við Kínverja um byggingu heilsuþorps á Flúðum. Segir að greinin sé skrifuð til að minna á þá staðreynd að „ekki sé allt gull sem glóir“.

Nú er rætt um samstarf við Kína um olíuvinnslu, að Kínverjar séu hugsanlegir kaupendur að Íslandsbanka og jafnvel að Kínverjar gætu komið áformum um álversuppbyggingu til bjargar. Kannski er það gott og blessað, en Íslendingar, þessi frekar ringlaða örþjóð, verður þá að vita við hverja er að eiga.