Sú mikla sómakona, Guðrún Nordal, forstöðumaður stofnunar Árna Magnússonar, skrifar grein í Fréttablaðið í dag.

Guðrún situr í stjórn Ríkisútvarpsins. Jú, hún er tilnefnd af Sjálfstæðisflokknum, en hún tekur fram í greininni að hún hafi aldrei verið flokksbundin og aldrei komið nálægt starfi stjórnmálaflokks.

Hún tekur fram að hún sitji í tveimur stjórnum, sé formaður vísindanefndar Vísinda- og tækniráðs, skipuð þangað af Katrínu Jakobsdóttur, og í stjórn Ríkisútvarpsins, þar er hún tilnefnd af Illuga Gunnarssyni.

Síðan segir Guðrún orðrétt:

Umræðan á Alþingi um skipun í stjórn Ríkisútvarpsins fælir fólk eins og mig frá því að gefa kost á sér í störf þar sem flokkslegur stimpill virðist skipta meginmáli, þó að verkefnin snúist fyrst og fremst um faglega vinnu og breitt samstarf. Það er lykilatriði að Alþingi og stjórnvöld almennt hugi ekki aðeins að nákvæmum prósentureikningi svokallaðs minni- og meirihluta heldur leitist markvisst við að laða breiðan hóp fagmanna að trúnaðarstörfum í samfélaginu.

Það var sannarlega mikil gæfa að allir flokkar áttu fulltrúa í stjórn Ríkisútvarpsins á síðustu mánuðum, þegar miklir erfiðleikar blöstu við stofnuninni. Stjórnarmenn stóðu þá þétt saman og störfuðu ekki á forsendum stjórnarmeirihluta eða minnihluta, heldur með hag Ríkisútvarpsins að leiðarljósi. Sú eindrægni og fagmennska kom vel í ljós þegar stjórnin tók samhljóða ákvörðun um ráðningu nýs útvarpsstjóra. Meðal annars af þeirri ástæðu er það dapurlegt að Pétur Gunnarsson rithöfundur skuli ekki lengur eiga sæti í stjórn Ríkisútvarpsins.