Samskiptaaðferðir hunda eru allt öðruvísi en hjá okkur mannfólkinu. Samskiptakerfi þeirra er flókin blanda ýmissa merkja sem hjálpa þeim við að skilja tilfinningar og láta þær í ljós. Lykt, líkamstjáning og smávægilegar hreyfingar eru grundvöllur samskiptakerfis þeirra.

Eigendur þeirra þurfa að læra að lesa og skilja þessar merkjasendingar ef þeir vilja styrkja sambandið við fjórfætlinginn.

Kobieta segir að meðal algengustu merkjanna sem hundar senda okkur séu:

Að leggja höfuðið í skaut fólks – Með því að gera þetta eða elta eigandann á milli herbergja er hundurinn að sýna að hann treysti viðkomandi og vilji vera nálægt honum. Með líkamlegri nánd berast ilmefni sem hundurinn notar til að staðfesta að hann og manneskjan tengist sterkum böndum. Þarna er eðlishvötin að verki, hún á rætur að rekja til þarfar hópdýrs að skapa öryggi.

Augnsamband – Það gegnir mikilvægu hlutverki. Úti í náttúrunni getur beint augnsamband tveggja hunda verið ávísun á vanda en í samskiptunum við fólk hefur það fengið nýtt hlutverk. Þegar hundurinn horfir í augu eiganda síns, sýnir hann að hann treystir eigandanum, er rólegur og tryggur förunautur. Rannsóknir hafa sýnt að bæði fólk og hundar losa meira af hormóninu oxítón þegar þetta augnsamband á sér stað. Hormónið stýrir tilfinningalegum tengslum þeirra.

Sleikir hendur – Það að hundur sleikir hendur eiganda síns er skýrt merki um að hann elski hann. Með þessu getur hann verið að sýna að hann sé trúr og tryggur eigandanum en um leið getur hundurinn verið að róa sjálfan sig eða skapa tengsl. Hjá mörgum hundum er þetta leiðin til að segja að þeim líði vel og telji sig örugga.