Árið 2005 í rólegu úthverfi í borginni South Gate í Los Angeles urðu stórtíðindi. Íbúar í hverfinu voru flestir af latneskum uppruna og höfðu tekið nýjum íbúa, Arturo Montoya, fagnandi þegar hann flutti þangað rúmum áratug áður, eða um árið 1991.
Montoya þótti rólegur heimilisfaðir. Hann rak ræstifyrirtæki og var virkur í samfélaginu. Hann var með fagra söngrödd og fengu nágrannarnir að njóta þess þegar hann söng reglulega í baptistakirkjunni þar sem hann var einn aðalmaðurinn. Þegar hann steig á stokk klæddi hann sig sem mariachi-farandsöngvara og flutti kristileg sönglög.
Það kom því sem þruma úr heiðskíru lofti þegar þessi viðkunnanlegi nágranni var handtekinn og í ljós kom að hann var einn alræmdasti bankaræningi Mexíkó og annálaður strokufangi sem hafði verið á flóttanum undan réttvísinni í 20 ár. Hans rétta nafn var Alfredi Ríos Galeana og hann var eftirlýstur fyrir 26 bankarán og sex morð. Talið er að hann hafi rænt hátt í 100 banka á glæpaferli sínum og myrt rúmlega 15 manns.
Það hefur líklega hjálpað honum að hann hóf feril sinn hjá hernum en þar var hann í fyrsta sinn sakaður um þjófnað. Hann var síðar náðaður og þá ákvað hann að gerast lögreglumaður. Eitt af verkefnum hans í því starfi var að gæta ríkisbankanna. Talið er að hann hafi enn verið við störf þegar hann rændi fyrsta bankanna.
Hann hlaut mörg viðurnefni í gegnum árin, meðal annars El Feyo og El Charro del Misterio. Eftirminnilegasta viðurnefnið kom þó frá lögreglunni eftir að hann lagði á flótta: el enemigo publico numero uno.
Reynslan og tengslanetið hans úr hernum og lögreglunni átti eftir að gagnast honum vel. Hann fékk til liðs við sig uppgjafahermenn og fyrrum lögreglumenn og var hópurinn þekktur fyrir að notast við dulargervi, hárkollur, gerviyfirvaraskegg, farða og annað.
Honum héldu engin bönd, hvorki handjárn né lás og slá. Aftur og aftur var hann handtekinn og sendur í steininn en í hvert sinn slapp hann út aftur. Dramatískasti flóttinn átti sér stað árið 1986 þegar tugur vopnaðra manna ruddist inn í þinghald, sprengdu svo gat á dómsalinn með handsprengju og fylgdu Galeana út – allt fyrir framan nefið á lögreglunni og starfsmönnum dómshússins.
Árið 1985, eftir að lögreglunni í Mexíkó tókst að handtaka Galeana sagði hann við fjölmiðla: „Ég er mjög klár og var ekki handtekinn fyrir mistök heldur vegna ábendingar frá einum úr gengingu mínu. Þegar ég slepp mun ég halda uppteknum hætti. Ég er eini maðurinn sem hefur framið þetta mörg bankarán hér á landi sem og í heiminum.“
Eftir flóttann 1986 ákvað Galeana að láta ekki ná sér aftur. Hann sá þó ekki fyrir sér að hverfa. Hann ætlaði að fela sig fyrir augum allra. Hann taldi sig nógu kláran til að snúa á lögregluna. Hann gekkst undir hnífinn, fékk sér nýtt útlit og nýtt nafn. Áður en hann hélt til Bandaríkjanna gerðist hann tónlistarmaður í Mexíkó og kallaði sig El charro del Misterio, tók upp heila plötu og steig á stokk bæði á börum og á almannafæri.
Galeana leit ekki á sjálfan sig sem óþokka. Hann taldi sig vera eins konar latneska útgáfu af Hróa hetti. Hann var að stela peningum af ríkri elítu sem hann gaf svo til baka til þeirra sem minna máttu sín, svo sem til þolenda sprengingar sem átti sér stað í úthverfum Mexíkó árið 1984. Eins mun hann hafa reynt að senda peninga til fjölskyldna þeirra lögreglumanna sem hann myrti.
Talið er að hann hafi komið til Bandaríkjanna árið 1991 þar sem hann notaðist við nafnið Arturo Montoya og gerðist virkur samfélagsþegn. Hann gaf fatnað til fátækra, opnaði heimili sitt fyrir þeim sem vildu biðja með honum og hélt heimili með eiginkonu og börnum.
Árið 2005 þurfti hann að endurnýja ökuskírteini sitt. Þetta kveikti á viðvörunarbjöllum og samgöngustofu Bandaríkjanna barst ábending um að þessi Montoya væri líklega að sigla undir fölsku flaggi. Hann væri í raun einn eftirlýstasti glæpamaður Mexíkó. Til að sannreyna þetta voru fingraför Montoya send suður til lögreglunnar í Mexíkó sem staðfesti að þau tilheyrðu Galeana.
Hann var svo handtekinn, framseldur og dæmdur í fangelsi. Að þessu sinni tókst honum ekki að sleppa og árið 2020 lést hann eftir að hann fékk blóðeitrun í fangelsinu.
Saga Galeana þykir stórmerkileg. Vissulega var hann útsmoginn og klár en það var líklega hrokinn sem varð honum að falli. Hann gat ekki sætt sig við að ganga með veggjum og láta lítið fara fyrir sér. Frekar breytti hann útliti sínu til að geta notið sviðsljóssins. Jafnvel eftir að hann kom til Bandaríkjanna, þar sem gömul tengsl við lögregluna og herinn gátu ekki hjálpað honum lengur, stóðst hann ekki freistinguna að baða sig í athyglinni. Þegar hann söng í kirkjunni átti hann það til að vísa til texta í síðara korintubréfinu þar sem segir:
„Ef einhver er í Kristi, er hann skapaður á ný, hið gamla varð að engu, sjá, nýtt er orðið til.“
Margir telja að þar hafi hann í raun verið að segja til sjálfs síns. Hann hafði verið endurskapaður, allar hans gömlu syndir voru úr sögunni.
Hann gerði þó líka fleira óforskammað, svo sem að taka að sér lítið aukahlutverk í kvikmyndinni De Lengua Me Como Un Plato, hlutverk rannsóknarlögreglumanns sem telur sig hafa haft hendur í hári alræmds bankaræningja.
Hann lék einnig hlutverk í kvikmyndinni El Chupe, en með aðalhlutverk fóru tveir þekktustu leikarar Mexíkó, Rafael Inclan og Maria Rojo, en Rojo átti svo eftir að láta á sér kveða í pólitíkinni.
Seinna meir varð Galeana ódauðlegur þegar gerðar voru um hann tvær kvikmyndir, Mexican Gangster og El Charro Misterioso.
Eftir að Galeana var handtekinn fyrir fullt og allt fullyrti hann að hann væri endurfæddur í Kristi. Kristur fyrirgaf öllum, jafnvel verstu glæpamönnum.
Hann sagði eitt sinn: „Ég er ekki stoltur af því sem ég gerði en ég get sagt að ég mun aldrei sjá eftir gjörðum mínum. Ég lifði vel, mér líkaði við peninga, að flakka um og eyða tíma með konum, ég skemmti mér eins og ég vildi . . . heimsótti öll ríki lýðveldisins, naut besta vínsins, kvenna og matar. Og ég gat gert allt þetta vegna rána.“
