Sjálfstæðisflokkurinn hélt baráttufund fyrir innvígða flokksmenn sína á dögunum. Tilgangurinn var að þétta raðirnar og stappa stálinu í flokkskjarnann. Menn eru langþreyttir á dapurlegum skoðanakönnunum sem sýna að fylgi flokksins fer stöðugt minnkandi. Í nýjustu könnunum hangir flokkurinn í 17 % fylgi.

Flokkurinn á sér glæsilega sögu. Hann var stofnaður árið 1929 með samruna Íhaldsflokksins og Frjálslynda flokksins. Fyrsti formaður hans var Jón Þorláksson verkfræðingur og fyrrum forsætisráðherra. Árið 1933 hlaut flokkurinn sína glæstustu kosningu þegar 48 % kjósenda greiddu honum atkvæði sitt.

Síðan hefur heimurinn tekið ótrúlegum breytingum. Samsetning þjóðarinnar hefur gjörbreyst. Stofnendur flokksins hefðu aldrei getað ímyndað sér kalda stríðið og þátttöku Íslands í hernaðarbandalögum og viðskiptasamböndum. Breyttar samgöngur hafa gert það að verkum að þetta afskekkta land er nú í alfaraleið. Opinberi geirinn og eftirlitsiðnaðurinn hafa blásið út á kostnað grunnatvinnuveganna. Nýr og síbreytilegur heimur er fullur af áskorunum fyrir stjórnmálamenn.

Það kom mér skemmtilega á óvart að Sjálfstæðisflokkurinn taldi að engu þyrfti að breyta til að mæta nýju, pólitísku landslagi. Formaðurinn sagði að stefna Jóns Þorlákssonar væri enn í fullu gildi . Engin ástæða væri til að endurskilgreina flokkinn eða stefnu hans frá árinu 1929.

Annars staðar í samfélaginu er lítil virðing borin fyrir árinu 1929. Enginn læknir, hagfræðingur eða raunvísindamaður notfærir sér kennslubækur frá þessum tíma. Heimurinn hefur þróast með ógnarhraða og skilið hugmyndafræði þriðja áratugarins eftir.

Mig dreymdi Jón Þorláksson á dögunum. Hann var kampakátur yfir þeirri trú sem nýr formaður flokksins hefði á pólitískum hugmyndum hans. „Nú mun ævisaga mín eftir stjórnvitringinn Hannes Hólmstein verða ný flokksbiblía Sjálfstæðisflokksins. Þangað geta menn leitað að svörum við öllum vandamálum Íslands, sérstaklega þeim, sem ég vissi ekki að væru til.“