Dóttir Bergþóru Björnsdóttur kvikmyndagerðarkona, Bryndís Eva, lést aðeins 16 mánaða gömul. Í heimildarstuttmyndinni Uppskrift: lífið eftir dauðann fjallar Bergþóra um það hvernig hún hélt áfram með lífið. Myndin hlaut Edduverðlaun í fyrra.
Bryndís Eva Hjörleifsdóttir fæddist 5. maí 2005. Fyrstu mánuðina var hún heilbrigð en örlítið á eftir í hreyfiþroska sem seinna kom í ljós að tengdist sjúkdómi.
„Hún var eiginlega bara svolítið magnaður karakter. Það er svolítið sérstakt að hún veikist þegar hún er sjö mánaða þannig að fram að því er hún bara svona venjulegt ungbarn. Hún var mjög skemmtilegur karakter,“ segir Bergþóra í viðtali við Viktoríu Hermannsdóttir í Kastljósi.
„Þegar hún er sjö mánaða byrjar hún að fá krampa eina nóttina. Við vitum ekkert hvað það er. Ég finn að hún er óróleg, tek af henni sængina. Ég held að hún sé með hitakrampa eða eitthvað slíkt. Við förum niður á spítala og erum þaðan send til Reykjavíkur,“ en fjölskyldan bjó þá í Keflavík.
„Þar er hún svæfð strax til að reyna ná tökum á krampanum. Það er haldið að hún sé með bólgur við heila. Hún fer í alls konar rannsóknir, kemur allt tip top út. Það lítur allt vel út. Enginn veit neitt í marga mánuði í rauninni.“
Eftir miklar rannsóknir kom í ljós að Bryndís Eva var með sjaldgæfan efnaskiptasjúkdóm. Henni var því ekki hugað líf en ekki var vitað hversu lengi hún myndi lifa. Næstu níu mánuðina bjuggu Bergþóra og faðir Bryndísar Evu á spítalanum með dóttur sinni.
„Það var bara ógeðslega erfitt. Þegar maður eignast barn þá er mjög fjarstæðukennt að maður hafi verið að ganga í gegnum allt saman, meðgöngu og fæðingu, fyrir hvað? Svo deyr einstaklingurinn. Það er mjög fjarstæðukennt. Í raun og veru frá fyrsta deginum á spítalanum þá vorum við í níu mánuði eftir það. Hún var níu mánuði á spítala en sjö mánuði heima.“
Bryndís Eva lést á Barnaspítala Hringsins 6. september 2006. Þá tók við erfitt verkefni fyrir foreldrana, að ná að fóta sig í heiminum á ný. Leiðir þeirra skildu um ári eftir andlát Bryndísar Evu og Bergþóra tók ákvörðun um að reyna að finna gleðina í litlu hlutunum.
„Ég var 22 ára þegar hún deyr og þá erum við búin að vera í níu mánuði á spítala. Ég hugsaði: Nú er ég búin að gráta í níu mánuði og ef ég er óheppin, af því að mig langaði náttúrulega að deyja með henni, þá þarf ég kannski að lifa í 70 ár í viðbót og verða níræð. Ég nenni ekki að gráta í 70 ár.
Hvernig heldur maður áfram að lifa þegar það dýrmætasta sem maður á er tekið frá manni? Þegar maður hefur upplifað hamingjuríkustu stund lífs síns, að halda á nýfæddu barninu sínu. Hvernig finnur maður hamingju eftir það?“
Horfa má á viðtalið við Bergþóru í heild sinni hér.
