Illugi Jökulsson spyr í nýjum pistil á Stundinni hví hafi svo fáir „fínir íslenskir menn“ verið ákærðir fyrir níðingsskap gegn börnum. Hann segist hafa verið að lesa viðtal við danskan lögreglumann sem lagði áherslu á að barnaníðingar finnist innan allra stétta.
„Barnaníðingar hafa fundist meðal blaðamanna jafnt sem lögfræðinga og dómara, háskólamanna, embættismanna, bankamanna, listamanna, búðarmanna, lögreglumanna, kennara og svo framvegis.
Mér skilst að fólk sé enn í dag ótrúlega tregt til að horfast í augu við að barnaníðinga sé að finna í svokölluðum „æðstu stéttum“ samfélagsins. En hlutfall þeirra þar er nákvæmlega hið sama og í öðrum þjóðfélagshópum. Barnaníðingar eru sem sagt ekki bara subbukallar á subbustað. Þetta ættu menn að hafa í huga á Íslandi,“ skrifar Illugi.
Benedikt Erlingsson, leikstjóri og leikari, velti upp þessari sömu spurningu á dögunum. Hann sagði að þögn Innanríkisráðuneytisins um mál Robert Downey hefði þær afleiðingar að „sá grunur að skjóta rótum að hér geti verið um að ræða net barnaníðinga“, líkt og hann orðaði það.
Illugi segist einungis muna eftir tveimur dæmum á Íslandi þar sem að „fínir menn“ voru ákærðir fyrir barnaníð, prófessor og lögmaður. Sá fyrri var sýknaður en sá síðari er Robert Downey, áður Róbert Árni Hreiðarsson, en líkt og hefur komið fram hlaut hann uppreist æru nýverið.
„Ennfremur vildi danski lögreglumaðurinn líka leggja áherslu á að barnaníðingar væru einkar gjarnir á að leita í félagsskap hver annars. Bæði til að dreifa „efni“ hver til annars („efni“ af öllu mögulegu tagi) en ekki síður til að hafa stuðning hver af öðrum.
Telja hver öðrum trú um að það væri allt í lagi sem þeir væru að aðhafast, og hjálpast að ef einhver lenti í vandræðum. Barnaníðingar eru sem sagt ekki alltaf – og raunar í minnihluta tilfella – „bara“ einn maður fálmandi í myrkri. En hvar eru hinir íslensku barnaníðingahringir?,“ spyr Illugi og bætir við hvers vegna ættu íslenskir barnaníðingar að haga sér öðru vísi en þeir útlensku.
