Það er eitthvað undarlega heillandi við að fylgjast með íslenskri stjórnmálaumræðu breytast í hreinræktaðan leikþátt, þar sem upprunalegu óreiðupésar Alþingis standa skyndilega gáttaðir á hliðarlínunni.

Það hefur lengi verið eitt helsta einkenni á íslenskri stjórnmálamenningu að opinber ábyrgð er afstætt hugtak, teygjanlegt eftir þörfum hvers tíma og litað af flokkslegri tryggð.

Það er lúmskur húmor í sagnaritun okkar að nákvæmlega á sama tíma og samtíminn reynir að rífast um framtíð Íslands á alþjóðavettvangi, skuli talsmenn fortíðarinnar standa á öndverðum meiði og kalla til vitnis menn sem hvíla undir margra alda gömlum torfi. Umræðan um Evrópusambandið á Íslandi hefur nefnilega tekið á sig nánast spíritíska mynd.