Barney, eiginmaður hennar, var undir stýri þar sem þau óku Route 3 í White Mountains í New Hampshire í Bandaríkjunum. Hann horfði einnig til himins og sá sama ljósið. Það stækkaði og varð skærara og það virtist fylgjast með ferðum þeirra.
Hundurinn þeirra vældi og skalf af hræðslu í sætinu á milli þeirra.
Þegar ljósið var enn á himninum eftir nokkurra kílómetra akstur, stoppaði Barney bílinn til að þau gætu horft betur á ljósið. Þau stigu út úr bílnum og tóku upp sjónauka. Þau sáu disklaga hlut í myrkrinu og marglit ljós blikkuðu á honum.
Það sem gerðist næst skók heimsbyggðina og kynnti Bandaríkjamönnum að sá möguleiki væri fyrir hendi að geimverur gætu numið fólk á brott.
Hjónin sögðu síðar að geimverur hefðu numið þau á brott þessa nótt en þetta var 19. september 1961.
Samkvæmt opinberum skýrslum sáu þau ekki aðeins fljúgandi furðuhlut, þau sögðu að áhöfn furðuhlutarins hafi tekið þau um borð og gert læknisfræðilegar tilraunir á þeim.
Þau lýstu skelfilegum atburðum þegar þau gáfu skýrslu hjá hernum og borgaralegum yfirvöldum. Saga þeirra var svo undarleg að hún er ráðandi enn þann dag í dag þegar kemur að því hvað við gerum okkur í hugarlund að gerist þegar geimverur nema fólk á brott. Þetta sést vel í bókum, kvikmyndum og sjónvarpsþáttum.
„Einhvern veginn ekki mennskar“
Hjónin lifðu mjög svo hefðbundnu millistéttarlífi nema hvað um blandað hjónaband var að ræða, Barney var svartur en Betty hvít. Þau bjuggu í Portsmouth í New Hampshire. Betty starfaði hjá félagsþjónustunni en Barney starfaði hjá póstinum í Boston.
Þau trúðu hvorugt á geimverur eða fljúgandi furðuhlutir að sögn frænku þeirra, Kathleen Marden, sem ræddi við breska sjónvarpsstöð um málið.
Eftir að hafa skoðað hlutinn með sjónaukanum héldu hjónin ferð sinni áfram en þau voru á leið til Franconia Notch. En augu þeirra voru límd við hlutinn sem sveif yfir höfði þeirra. Skyndilega lækkaði hann flugið fyrir framan bílinn og sveif hljóðlega eins og hann væri að bíða eftir þeim. Barney stoppaði á miðjum veginum og fór út með sjónaukann. Þá sá hann um tíu geimverur með stór augu og gráleita húð stara á hann út um glugga geimskipsins.
Geimverurnar voru í skínandi svörtum eða bláum einkennisbúningum og með húfur. Þær voru „einhvern veginn ekki mennskar“ sagði Barney þegar hann var yfirheyrður. Honum fannst þær eiga hugræn samskipti við sig.
„Við verðum að komast héðan. Þær ætla að taka okkur!“ öskraði hann þegar hann fór aftur inn í bílinn.
Þau óku hratt á brott. Síðan heyrðu þau píphljóð í skottinu og fundu fyrir náladofa. Þau tóku skarpa beygju og komu þá að vegatálma og sáu „logandi hnött“.
Það næsta sem þau mundu eftir var tveimur klukkustundum síðar en þá voru þau um 50 km sunnan við Franconia Notch og höfðu enga hugmynd um hvernig þau komust þangað. Hundurinn var í felum undir sætinu.
Við sólarupprás óku þau upp að húsinu sínu, örmagna en komin heil á húfi heim. Þau gátu samt sem áður ekki hrist af sér tilfinninguna um að eitthvað væri að.
Í skottinu voru nú skrýtnir glansandi hringir sem höfðu ekki verið þar áður. Þegar þau héldu segulkompási upp að þeim snerist nálin mjög hratt. Úr þeirra beggja höfðu stoppað og ólin á sjónaukanum var slitin. Skór Barney voru rispaðir og kjóll Betty var rifinn og hafði verið burstaður með óþekktu dufti. Barney hafði á tilfinningunni að sæði hefði verið tekið úr honum.
Daginn eftir höfðu hjónin samband við herstöð í Portsmouth til að tilkynna um atburðinn. Þau skýrðu ekki frá öllu sem þau höfðu lent í því þau óttuðust að verða stimpluð klikkuð.
Rannsakendur komust að þeirri niðurstöðu að hjónin hefðu séð plánetuna Júpíter og talið hana vera fljúgandi furðuhlut. Þeir tilkynntu málið til Project Blue Book sem var leynilegt verkefni á vegum varnarmálaráðuneytisins sem snerist um rannsóknir á tilkynningum um fljúgandi furðuhluti.
Project Blue Book rannsakaði 12.618 tilkynningar á árunum 1947 til 1969. 701 var skráð sem „ólokið“ en mál hjónanna var sett í flokkinn „ónæg gögn“ sem bendir til að það hafi vantað mikilvæg gögn í málið.
Hjónin vildu fá svör við því hverju þau höfðu lent í. Betty fékk lánaða bók um fljúgandi furðuhluti eftir Donald Keyhoe, sem var í forsvari fyrir helstu samtökin sem rannsökuðu tilkynningar um fljúgandi furðuhluti. Hjónin settu sig síðan í samband við hann og bauð þeim að segja alla söguna. Félagi hans, Walter Webb, ræddi við hjónin í sex klukkustundir og nú fannst þeim að fólk hlustaði á þau og tryði þeim.
En samhliða því að hlustað var á þau virtust rannsakendurnir afhjúpa ómeðvitaðar minningar hjá Betty. Í einni þeirra voru þau leidd upp ramp inn í mállíkan hlut. Þegar inn var komið, voru þau sett í sitthvort herbergið og tilraunir gerðar á þeim af tveimur geimverum. Þegar nál var stungið í nafla Betty fann hún fyrir gríðarlegum sársauka en aðeins í örskotsstund. Önnur geimveran veifaði þá hönd fyrir framan augu hennar og sársaukinn hvarf.
Þegar sálfræðingur í Boston ræddi við þau kom meira í ljós. Betty teiknaði til dæmis kort af stjörnum en leiðtogi geimveranna hafði sýnt henni það í draumi. Kortið sýndi hvar heimapláneta geimveranna var, á braut um stjörnuna Zeta Reticuli. Minningar Barney voru keimlíkar minningum Betty en þó ekki í eins miklum smáatriðum en hann sýndi meiri tilfinningar í samtölunum. Sálfræðingurinn komst að þeirri niðurstöðu að minningar Barney væru bara ímyndum byggð á draumum Betty.
Hjónin ræddu þetta ekki opinberlega fyrr en 1963 þegar þau ræddu við hóp áhugafólks um fljúgandi furðuhluti í Quincy í Massachusetts og við fólk í sama kirkjusöfnuði og þau voru í.
John Luttrell, sem skrifaði fyrir The Boston Herald-Traveler, fékk veður af þessu og birti grein unna upp úr hljóðupptökum frá fundum hjónanna með fyrrgreindum hópum og upplýsingar frá fólki sem rannsakaði tilkynningar um fljúgandi furðuhluti. Málið vakti þá athygli á landsvísu og síðan á heimsvísu.
Síðan þá hafa upplýsingar um brottnám hjónanna verið uppspretta hugmynda fyrir fjölda bóka, sjónvarpsþátta, kvikmynda og hlaðvarpa.
Hjónin sóttust aldrei eftir frægð, þau vildu bara skilja hvað hafði gerst. Barney lést af völdum hjartaáfalls 1969, 46 ára. Betty lést af völdum lungnakrabbameins 2004, 85 ára að aldri.
