Eftir að hafa tekið þá erfiðu ákvörðun að kæra fræga manneskju sem hún sagði að hefði áreitt hana kynferðislega, uppgötvaði Jenny Evans trúnaðarupplýsingar sem birtar voru orðrétt í dagblaði.
Snemma á þrítugsaldri velti hún fyrir sér: gæti vinur hafa svikið hana? Var verið að njósna um hana?
Án þess að vita af því lenti Jenny í hringiðu spillingarmáls sem að lokum felldi nokkra af valdamestu aðilum breskra fjölmiðla og lögreglunnar.
Í stað þess að loka sig af, beindi Jenny ringulreið sinni og reiði í að þjálfa sig til að verða blaðamaður til að komast að sannleikanum.
Jenny ólst upp í Abergavenny í Monmouthshire í Bretlandi og uppgötvaði leiklist í gegnum ókeypis leiklistarnámskeið í samfélaginu. Átján ára gömul var hún ráðin til að leika Bonny Cartwright í Twin Town og stuttu síðar fór hún út að skemmta sér eitt kvöldið í London með nokkrum úr framleiðsluteyminu.
Jenny, sem nú er á fertugsaldri, sagði í hlaðvarpinu Lives Less Ordinary að í lok kvöldsins hefði hún verið í félagsskap frægrar manneskju, sem ekki tengdist Twin Town myndinni, ásamt einum af vinum hans. Hún bað um að fá lánaðan síma til að hringja á leigubíl en þeir neituðu.
„Hann lagði höndina á bringuna á mér og ýtti bara við mér svo að ég missti fótfestuna. Og svo réðust hann og vinur hans á mig, og í kjölfarið fylgdi kynferðisleg árás,“ sagði hún.
Þegar mennirnir urðu leiðir á henni kallaði vinur fræga mannsins á leigubíl fyrir hana.
Jenny var ælandi og skjálfandi þegar leigubíllinn stoppaði og bílstjórinn, sem hét Ken, hélt áfram að segja við hana: „Ég held að þér hafi verið nauðgað. Leyfðu mér að fara með þig á lögreglustöð.“ Og ég gat bara ekki talað.“
Hún var „í of miklu áfalli og of hrædd“ til að fara til lögreglunnar og kæra á þeim tímapunkti, tilfinning sem varði lengi.
Jenny skrifaði vini bréf um það sem gerðist og sagði bróður sínum, Will, einnig frá. Móður sinni gaf hún takmarkaðar upplýsingar til að útskýra hvers vegna hún hefði misst áhugann á leiklistinni. Annars gat hún „varla talað eða hugsað um það sem gerðist“.
Jenny dró sig út úr lífinu og það var ekki fyrr en 24 ára gamall bróðir hennar lést þegar hún var 23 ára að hún ákvað að reyna að „lifa lífinu mínu upp á nýtt“.
Hún stundaði nám við Central School of Speech and Drama og eitt kvöldið, þegar hún var að dansa með vinum sínum á nemendabar, kom vinkona hennar og lagði kvöldblað The Sun á borðið.
Þar var greint frá því að frægi maðurinn sem hafði áreitt hana kynferðislega hefði verið handtekinn eftir að aðrar konur höfðu lagt fram svipaðar ásakanir.
Hún sagði: „Það var í fyrsta skipti sem mér datt í hug að ég hefði ekki komið sjálfri mér í erfiða stöðu og að þessi maður og vinur hans gætu verið ofbeldisfullir ítrekað.“
Þetta olli því að Jenny fann fyrir „siðferðilegri skyldu til að tilkynna hann“ en sagði að þetta væri hennar reynsla og að það væri í lagi að flestir aðrir sem lifðu af „vildu ekki tilkynna eða nokkurn tímann tala“ um reynslu sína.
Lögreglan í London yfirheyrði Jenny tvisvar: þegar hún tilkynnti ofbeldið og í annað sinn til að gefa ítarlegri frásögn af ásökunum sínum.
Fjórum dögum síðar var hún með kærastanum sínum sem var að lesa slúðurblað þegar hann leit á hana og sagði: „Ég vissi ekki að þeir hefðu verið tveir.“
Kærastinn vissi að Jenny hafði verið beitt ofbeldi, en hún hafði verndað hann fyrir flóknum smáatriðum árásarinnar.
Jenny var ekki nafngreind í slúðurblaðinu, en þar var trúnaðarskýrslan sem hún gaf aðeins nokkrum dögum áður á lögreglustöðinni, svart á hvítu. „Þetta var skelfilegt,“ sagði Jenny. Hún reyndi að átta sig á hver gæti hafa selt fréttina til blaðsins, en enginn vissi hversu nákvæmar upplýsingar voru.
Jenny sagði rannsóknarlögreglumanni málsins frá blaðagreininni og hann sagðist myndu athuga málið og hafa samband aftur, en Jenny heyrði ekki í honum aftur. „Ég var svo ung og barnaleg að ég þrýsti ekki á hann um svör.“
Jenny fylltist ofsóknaræði, leitaði heima hjá sér að upptökutækjum, dró gluggatjöldin fyrir og athugaði síma vina og fjölskyldu til að sjá hvort þau væru að tala við blaðamenn.
Þá sagði lögreglan henni að nægar sannanir væru til að ákæra fræga manninn fyrir tvö kynferðisbrot, en engin af málum hinna kvennanna hefðu náð ákæruþröskuldinum.
Á þeim tíma sagði frægi maðurinn að ákærendur hans væru að „búa þetta til, þeir vilja bara peninga, þeir vilja bara frægð“.
Rétt fyrir réttarhöldin gaf vinkona Jenny henni bréfið sem hún hafði skrifað eftir kynferðisofbeldið og sagði það sönnun þess að Jenny væri ekki að kæra frægðar eða peninga vegna. En þar sem Jenny hafði lýst mörgum tilvikum kynferðisofbeldis sem hún hafði verið beitt, taldi lögreglan að það hefði áhrif á málatilbúnað hennar.
Jenny veit nú að þetta er það sem kallað var slæm sönnunargögn gegn kærendum í dómsmálum vegna kynferðisofbeldis. Ekki er lengur heimilt að draga út vitnisburði einstaklinga í sakamálum eftir að löggjöf var breytt í Bretlandi, sem þýðir að fyrri ásakanir um nauðgun verða ekki notaðar sem sönnunargögn í þágu ákærða nema þær séu „reyndar raunverulega verðmætar“.
Jenny sagði að það væri erfitt að vinna mál vegna kynferðisbrota, en ef það hefði gerst ítrekað fyrir þolanda gætu verjendurnir látið það „líta út eins og þú værir að biðja um það“ eða „þú hafir búið þetta allt til“. Hún vildi ekki vera yfirheyrð um bréfið, svo ákærurnar voru felldar niður.
Blaðið News of the World, sem nú er hætt útgáfu, birti þá grein með trúnaðarupplýsingum um málið sem var að falla niður og Jenny sagði að ótti hennar hefði breyst í reiði.
Þannig að hún tók að sér að þjálfa sig sem blaðamaður til að komast að því hvernig það gerðist.
Nokkrum árum síðar birti rannsóknarblaðamaðurinn Nick Davies hjá Guardian grein um símahakkanir, sem er ólöglegur aðgangur að talhólfsskilaboðum.
Á þessum tímapunkti árið 2007 höfðu blaðamaðurinn Clive Goodman og einkaspæjarinn Glenn Mulcaire verið sakfelldir fyrir símahakkanir og þótt dagblöð þeirra segðu að þeir væru bara ólöglegir rekstraraðilar var Nick sannfærður um að vandamálið væri dýpra.
Eftir að Jenny sannfærði Nick Davies um að ráða hana sem rannsakanda, fól hann henni að ná sannleikanum upp úr fyrrverandi og núverandi blaðamönnum um vafasamar fréttaöflunaraðferðir og finna fólk sem Mulcaire hafði hakkað í síma sína.
Hún fann sitt eigið nafn í dagbókum hans en rangt símanúmer, svo hún vissi að sagan hennar hafði ekki lekið út með þeim hætti.
News of the World hætti útgáfu árið 2011 eftir að upp komst að það hafði verið að hakka sig inn í síma fórnarlamba glæpa, frægra einstaklinga og stjórnmálamanna.
„Ég varð mjög tilfinningaþrungin,“ sagði Jenny.
„Þeir lögðu þjóð í einelti á vissan hátt og ég fann fyrir miklum létti.“
Mál Jenny var aldrei leyst vegna spillingar innan lögreglunnar í London, en eftir að hafa ráðið lögmann fékk hún afsökunarbeiðni og „tugþúsundir punda“ í bætur og hefur nú skrifað bók sem heitir Don’t Let It Break You, Honey um reynslu sína. Nú vill hún að fólk, sérstaklega ungar konur, viti að þegar maður finnur fyrir „réttinda- og valdaleysi, þá felst raunverulegur kraftur í því að læra að spyrja spurninga“.
