Árið 1975 voru nokkur húsdýr drepin í smábæ í Púertó Ríkó. Á líkama dýranna mátti finna bitför og hafði þeim hreinlega blætt út. Í kjölfarið drápust fleiri dýr með svipuðum hætti og það varð til þess að sögusagnir um dularfulla blóðsugu fóru að dreifast út. Fleiri tilvik komu síðan fram í Bandaríkjunum og Mexíkó og smátt og smátt varð til goðsögnin um hið dularfulla skrímsli „chupacabra“, sem sýgur blóðið úr fórnarlömbum sínum. Bein þýðing á heitinu, chupacabra, er „geitasjúgarinn“ enda varð sú dýrategund helst fyrir barðinu á skrímslinu ógurlega.

Þá urðu frásagnir sjónarvotta til þess að mynd af skrímslinu fór að teiknast upp í huga fólks. Skrímslið líktist einhverskonar hundi en var þó hryllilegt í sjón.

En nú telja vísindamenn sig hafa svipt hulunni af goðsögninni. Telja þeir að hið hræðilega chupacabra-skrímsli sé einfaldlega sléttuúlfar sem þjást af kláðamaur sem hefur skelfilegar afleiðingar i för með sér fyrir dýrin. Mannfólk hefur lifað með kláðamaurum í þúsundir ára og höfum við þróað með okkur mótstöðu gegn bitum þeirra. Villt dýr eins og refir og sléttuúlfar hafa hins vegar litlar náttúrulegar varnir gegn sníkjudýrinu sem gerir það að verkum að þeir missa hárið og einskonar hrúður þekur húð þeirra. Þá verða dýrin oft afar verkjuð vegna kvikindsins og iðulega verður sýkingin til þess að dýrið deyr.

Í umfjöllun National Geographic kemur fram að sérfræðingar telja að örþreyttir og veiklulegir sléttuúlfar hafi ekki lengur þrek í að veiða villt dýr sér til matar og freistist því til þess að ráðast að húsdýrum sér til matar.

Áhugafólk um goðsagnir er þó hvergi nærri sannfært og hefur verið bent á það að einhverjir sjónarvottar hafi séð þrífætta skepnu sem var allt öðruvísi útlits en sléttuúlfar. Þeir skýri kannski einhver tilvik en goðsögnin um „chupacabra“ lifi enn!