Kvikmyndaleikstjórinn Ragnar Bragason er ósáttur við ummæli yfirlögregluþjóns á Ísafirði um að sumarhúsaeigendur í Súðavík fylgi ekki fyrirmælum. Einnig að umhverfis-, orku- og loftslagsráðherra, éti upp hugmyndafræðina eftir lögregluþjóninum við gerð frumvarps um snjóflóðavarnir. Ragnar segir málið keyrt áfram af tilfinningasemi sem sé vanvirðing við fólkið, sem meðal annars missti ættingja í snjóflóðinu árið 1995.
Þetta kemur fram í umsögn Ragnars um frumvarp Jóhanns Páls Jóhannssonar, umhverfis-, orku- og loftslagsráðherra um varnir gegn ofanflóðum. En í 12. grein frumvarpsins segir að óheimilt sé að dvelja í eignum sem hafa verið keyptar eða teknar eignarnámi frá 1. nóvember til 30. apríl að viðurlögðum sektum allt að hálfri milljón króna.
Ragnar bendir á að hann sé borinn og barnfæddur Súðvíkingur. Fjölskyldan hafi átt sumarhús þar í 27 ár, alið þar upp börnin og hann stundað ritstörf. En Ragnar hefur meðal annars gert Vaktaseríurnar og kvikmyndirnar Börn, Foreldrar, Bjarnfreðarson og Gullregn. Húsin séu tvö, íbúðarhúsið og hús kaupfélagsins sem verið sé að breyta í dvalarhús fyrir listamenn yfir sumarmánuðina.
„Við erum partur af þessu samfélagi þó það sé aðeins 6 mánuði á ári,“ segir hann og nefnir að fólk hafi eytt gríðarlegum fjármunum í uppbyggingu eigna sinna á staðnum. Þetta séu 50 hús í sumarbyggðinni og þar dvelji fólk sem upp til hópa virði tilmæli og reglur.
„Upphafsmaður og talsmaður þess hluta frumvarpsins er snýr að byggðinni í Súðavík er Hlynur Hafberg Snorrason, yfirlögregluþjónn á Ísafirði, en birst hafa viðtöl við hann í Morgunblaðinu í aðdraganda og við gerð þessa frumvarps,“ segir Ragnar.
Vísar hann í viðtöl þar sem Hlynur segir það tímaspursmál hvenær næsta flóð falli á gömlu byggðina í Súðavík. Fullyrðir hann að fólk hafi ítrekað virt dvalarbann að vettugi og að yfirvöld hafi tekið ranga ákvörðun með því að leyfa hús á hættusvæðinu í gömlu byggðinni. Það er að kaupa eignir af fólki og selja aftur, fyrir lítinn hluta af kaupverðinu með kvöð um að ekki megi dvelja þar yfir veturinn. Hlynur segir þetta algjörlega hafa misheppnast og fólk hunsi bannið.
„Yfirlögregluþjónninn heldur því fram og fullyrðir án þess að leggja fram nokkur gögn því til stuðnings að sumarbúar virði þetta bann að vettugi og hunsi ítrekað,“ segir Ragnar. „Í orðum hans, og einnig með vísan til orða sem falla í greinargerð er fylgir frumvarpinu, þá er má skilja að húsin á svæðinu séu full af fólki að vetrarlagi. Hann fullyrðir einnig að yfirvöld hafi tekið ranga ákvörðun um að heimila hús á hættusvæði á sínum tíma. Er það hlutverk yfirlögregluþjóns á Ísafirði að fullyrða um slíkt?“
Einnig gagnrýnir Ragnar Jóhann Pál ráðherra fyrir að „éta hugmyndafræðina hráa“ beint upp eftir yfirlögregluþjóninum. Meðal annars hafi Jóhann Páll sagt það í pontu Alþingis að fólk dvelji jafn vel vetrarlangt í húsunum og að réttast hefði verið að jafna allt gamla þorpið við jörðu eftir flóðið árið 1995.
„Fyrir utan rangfærslurnar – hvers konar vanvirðing er þetta við þá sem eftir lifa og þá sem hafa tilfinningalegar taugar til staðarins, þorps sem hefur gríðarlega sögu?“ spyr Ragnar og jafn framt hvort ráðherra hefði yfir höfuð komið til Súðavíkur, þar sem í áðurnefndri ræðu hefði Jóhann Páll talað um „snjóflóðið í Súgandafirði“ sem er mun vestar.
„Það má segja að þetta mál sé keyrt af tilfinningasemi og þarf ekki annað en að lesa viðtöl við fyrrnefndan yfirlögregluþjón til að átta sig á því. Ákvarðanir eru ekki teknar af yfirvegun, með samfélagsleg, sögu- eða menningarleg gildi að leiðarljósi. Hvorki er borin virðing fyrir eignum fólks eða tilfinningum þeirra,“ segir Ragnar að lokum. „Og þannig að það sé sagt þá missti ég ættingja í snjóflóðinu hörmulega 1995.“
