Maður sem slasaðist töluvert eftir að hann ók bifhjóli sínu inn á vegakafla, sem hafði verið lokað vegna framkvæmda, og hafnaði ofan í 4 metra djúpan skurð þarf að bera þriðjung tjóns síns sjálfur vegna gáleysis. Þetta kemur fram í dómi Héraðsdóms Reykjavíkur frá 4. mars.
Slysið átti sér stað í október árið 2022 en þá hafði vegarkaflanum verið lokað vegna framkvæmda og var umferð beint um hjáleið sem var afmörkuð með þar til gerðum vegamerkingum. Nokkuð áður en maðurinn kom að framkvæmdunum beygði hann út af veginum og inn á malarveg. Eftir að hafa ekið á malarveginum um 300 metra þurfti maðurinn aftur að beygja inn á veginn og var þá kominn á þann kafla sem búið var að loka. Ók hann svo eftir lokaða veginum í um 100 metra þegar hann tók þá eftir skurði en náði ekki að stöðva hjólið í tæka tíð. Afleiðingin var sú að hann féll með hjólinu um 4 metra ofan í skurðinn og slasaðist töluvert. Hann útlimabrotnaði, mjaðmagrindarbrotnaði, fingurbrotnaði og hlaut mar á lungu og dofa í hægri fótlegg.
Sjóvá, þar sem maðurinn var tryggður, taldi að slysið hefði orðið vegna stórkostlegs gáleysis og því bæri að skerða bótarétt mannsins töluvert, eða um 67 prósent. Maðurinn var ósáttur við þetta og skaut ákvörðuninni til úrskurðarnefndar í vátryggingarmálum. Nefndin taldi að maðurinn hefði vissulega gerst sekur um stórkostlegt gáleysi en taldi rétt að skerða aðeins bótaréttinn um helming. Ekki var maðurinn sáttur við þetta heldur og leitaði þá til dómstóla.
Maðurinn útskýrði fyrir dómi að slysið hefði fyrst og fremst mátt rekja til skorts á varúðarráðstöfunum í tengslum við vegavinnuna. Vegagerðin hefði átt að loka malarveginum líka til að koma í veg fyrir óviðkomandi umferð og eins hafi verið sérlega varhugavert að skilja eftir djúpa gjá á miðjum vegi án þess að setja upp varúðarskilti eða girða svæðið af með einhverjum hætti. Engin skilti eða annað hafi gefið til kynna að hann væri kominn inn á hættusvæði eftir að hann kom af malarveginum inn á lokaða vegkaflann.
Sjóvá taldi að merkingum hefði ekki verið ábótavant. Þær hafi verið augljósar og mátt blasa við manninum. Innan lokunarinnar hafi eins mátt finna keilur og lokunarmerkingar. Taldi Sjóvá að af lögregluskýrslu mætti ráða að maðurinn hefði ekið inn á lokaða kaflann gegn betri vitund og að hann hafi vitað af lokuninni. Aðgæsluleysi mannsins hafi því verið slíkt að það yrði að meta honum það til stórkostlegs gáleysis.
Dómari rakti að malarvegurinn umræddi sé samsíða aðalveginum og töluvert notaður af bifhjólamönnum. Af myndböndum og myndum af aðstæðum á slysstað væri ekki hægt að átta sig á því að vegurinn væri ófær fyrr en komið væri mjög nálægt því jarðraski sem lokaði veginum. Því yrði það ekki virt manninum til gáleysis að hafa ekið af malarveginum inn á lokaða vegkafla aðalvegarins. Hins vegar hafi aðvörunarskilti verið til staðar og maðurinn viðurkenndi í skýrslutöku að hann vissi að verið að væri að vinna að tvöföldun vegarins og að umferðinni væri beint út af veginum á kafla. Þar með hafi honum ekki getað dulist að vegarkaflinn væri lokaður. Þrátt fyrir það hafi maðurinn haldið för sinni áfram frekar en að snúa við. Þar með hafi hann gerst sekur um stórkostlegt gáleysi í skilningi laga.
Meginorsök slyssins hafi verið sú ákvörðun mannsins að aka áfram eftir lokuðum vegi án þess að aka nægilega hægt miðað við aðstæður. Dómari sagði að á sama tíma væri ekki hægt að horfa fram hjá því að skurðurinn var ekki varinn með tilheyrandi grind eða öryggisvegg. Taldi dómari því rétt að skerða bótarétt mannsins aðeins um þriðjung.
