„Mér rann kalt vatn á milli skinns og hörunds að lesa pistil Jóns Gnarr um afsögn vinar síns á þingi vegna ætlaðra vændiskaupa. Að Alþingismaður skuli hér kalla Guðbrand útlaga fyrir að taka sjálfur ábyrgð á eigin gjörðum, áttandi sig fullvel á alvarleika málsins, er taktlaust,“ segir Guðný S. Bjarnadóttir, stjórnarformaður Vitunda – samtaka gegn kynbundnu ofbeldi, í aðsendri grein á Vísir.is.
Guðný gagnrýnir þar harðlega grein Jóns Gnarr sem DV fjallaði um í gær. Jón hugleiddi í greininni útskúfun úr samfélaginu fyrr og nú og telur hann mjög ósanngjarnt að Guðbrandur Einarsson, fyrrverandi þingmaður Viðreisnar, hafi þurft að segja af sér þingmennsku vegna tilraunar til vændiskaupa. Guðbrandur játaði að hafa rætt um vændiskaup við konu árið 2012 en síðan hætt við kaupin er hann kom á vettvang. Var Guðbrandur á sínum tíma yfirheyrður af lögreglu en ekki ákærður fyrir brot enda ekkert brot framið.
Jón sagði meðal annars í grein sini:
„Samkvæmt upplýsingunum þá var hann með einhverskonar óskýra áætlun um að eiga viðskipti við vændiskonu en snerist hugur áður en til kastanna kom. Það var því enginn gjörningur, ekkert fórnarlamb eða nokkur manneskja sem varð fyrir neinum skaða. Að því best ég veit. Samkvæmt því sem ég kemst næst þá hefur lögreglan líklega verið að hlera samskipti þessarar konu við einhverja menn og í framhaldi af því boðað hann til yfirheyrslu. En hann var ekki handtekinn eða ákærður fyrir neitt enda heldur ekki brotið neitt af sér. Nú þekki ég ekki málavöxtu, rannsóknaraðferðir eða löggjöfina nægilega vel en mér sýnist á öllu, eða hef að minnsta kosti ekki enn þá séð neitt sem bendir til þess að hann hafi framið afbrot. Ég er nú búinn að velta þessu fyrir mér fram og aftur og ræða við ýmsa. Það er mér ofviða að leggja dóm á þetta. En þetta hvílir ekki vel í mér. Mér finnst þetta ósanngjarnt. Eiginlega bara mannvonska.“
Guðný segir í grein sinni að Guðbrandur hafi axlað ábyrgð með afsögn sinni og sú ákvörðun eigi að standa. Hún skrifar:
„Jón kallar sig frjálslyndan mann og finnst rétt að hver eigi að feta sína leið í lífinu. Það erum við sammála um, en það er ekki hægt að skrifa á frelsi að geta keypt aðgang að líkama annarrar manneskju þegar margsýnt og sannað er að fólk í vændi er svo yfirgnæfandi meirihluta að næstum mætti tala um öll, þolendur ofbeldis og í mikilli neyð. Valdaójafnvægið sem þar býr að baki er svo augljóst að það er ótrúlegt að þingmaður beri ekki skynbragð á frelsisskerðingunni og ofbeldinu sem það felur í sér.“
Hún segir að sú tilhneiging að koma gerendum kynferðisofbeldis til varnar sé eins og blaut tuska framan í þolendur en það sem þolendur þurfi á að halda sé að gerendur taki ábyrgð. Það sé mikilvægt að Guðbrandur hafi gert það í þessu tilviki. Það hafi verið ákvörðun Guðbrands að segja af sér og hana beri að virða. Hún skrifar:
„Það er ótækt að kalla það slaufun þegar einhver tekur ábyrgð á eigin gjörðum. Einnig má setja spurningamerki við það hvers vegna áherslan er lögð á hvort viðkomandi hafi hætt við kaupin eða ekki. Að ætla sér að kaupa vændi lýsir ákveðinni afmennskun á konum. Það eru nokkur skref sem þarf að taka áður en verknaðurinn er fullframinn. Í fyrsta lagi þarf löngun til að kaupa vændi að vera til staðar. Svo þarf að finna manneskju sem er að selja vændi og eiga við þá manneskju samskipti. Þá mætir viðkomandi og greitt er fé fyrir aðgang að líkama manneskju. Þetta snýst ekki bara um hvort athæfið sjálft hafi átt sér stað. Viljum við manneskju inni á þingi, eða leigubílstjóra, sem hefur slík viðhorf til kvenna? Líkamar kvenna eru ekki söluvara sem karlar eiga rétt á að kaupa. Kynlíf er ekki mannréttindi.“
Grein Guðnýjar má lesa hér.
