Ég hef alltaf átt erfitt með ofbeldisfullt myndefni. Það sest á sálina á mér eins og lím, hvort sem það er skáldað eða raunverulegt. Ég varð mun viðkvæmari eftir að ég átti börn og hef ekkert skánað með árunum. Það er því svolítið heimskulegt að ég hafi valið að gerast kvikmyndagagnrýnandi með öllum þeim viðbjóði sem kvikmyndaformið býður upp á, og síðan valið mér starf við fréttaflutning. Þegar ég fór síðan að læra lögfræði, fag sem er uppfullt af skyldulestri með ógeðfelldum lýsingum á ofbeldisbrotum, ákvað ég að skrifa lokaritgerð á sviði þjóðaréttar. Ritgerðin snýr að viðbrögðum alþjóðastofnana við stríðsglæpum á Gaza svæðinu. Ég er því ekki beinlínis að hlífa sjálfri mér, þrátt fyrir þetta sérkenni í mínu fari sem einhverjir myndu kalla viðkvæmi og aðrir næmni. Enn aðrir athyglissýki.
Öll reynum við að halda okkur í jafnvægi við leik og störf. Til þess að missa ekki vitið í þessu námi hef ég flúið inn í menningu af ýmsu tagi, lesið heilu fjöllin af rómantasíum, þ.e. fantasíuástarsögum, þar sem hinir góðu eru ofsalega myndarlegir með fótboltakjálka, sigra alltaf og rísa helst upp frá dauðum tvisvar (og eru jafnvel bróðir sinn), eins og í suður-amerískri sápuóperu. Instagram-reels hefur líka nýst mér sem leið til þess að slökkva á heilanum þar sem amerísk ungmenni spúa yfir mig geislavirka heilafúanum sem er í tísku þá vikuna. Ég sofna stundum yfir þessu, liggjandi uppi í rúmi og ég skammast mín ekki einu sinni vegna þess að flest erum við að þessu á einhverju forriti.
Síðustu daga hefur Instagram „flóttinn“ hins vegar snúist upp í andhverfu sína. Ógeðið sem hefur mokast upp úr þremur milljónum svokallaðra Epstein-skjala og inn í örmyndaformið á þessum miðli hefur raskað heimsmynd minni. Ég vil ekki kynna mér Epstein-skjölin á Instagram, en ég á erfitt með að líta undan. Mér líður eins og ég verði að horfa, annars sé ég hluti af vandamáli sem er dofin heimsbyggð, mettuð af hryllingi. Ég enda á að horfa á hvert myndbandið af öðru, án þess að sjá almennilega hvaðan heimildirnar koma eða hver raunveruleg rannsóknarvinna er. Ég hef ekki tíma eða andlegt þrek til að kafa ofan í þrjár milljónir skjala um barnaníðingshring.
En ég treysti ekki áhrifavöldum á Instagram, sem myndu selja ömmu sína fyrir afslátt af bótoxi, til að greina með ábyrgum hætti jafn alvarleg mál og þau sem hér eru til umfjöllunar. En þar sem ég enda á að horfa á þetta, þá heldur Instagram áfram að mæla með þessu. Ég veit betur en að sitja undir allri þessari upplýsingaóreiðu, en ég sit föst, með hvarmana rauða af hryllingi og skjáþreytu eins og spilafíkill í fullorðinsbleyju fyrir framan spilakassa í Las Vegas, að dúndra síðustu hundraðköllunum af ævisparnaðinum í raufina.
Síðan ríf ég mig frá símanum og mig langar svo að ræða Epstein skjölin við manninn minn, fá útrás fyrir allar þessar tilfinningar og allan þennan harm sem er búinn að hellast yfir mig út af þessu ógeði, allri þessari þjáningu. Er þetta fólk í alvöru búið að borða ungabörn?
En ég er eiginlega verri viðmælandi en enginn. Ég veit minna en sá sem veit ekki neitt. Ég veit bara hvaða upplýsingaóreiða er til staðar á mínum sérsniðna algóritma og það er betra að segja ekkert en að deila henni áfram.
