Þátttakan í stúdentapólitík og formennskan í Stúdentaráði Háskóla Íslands voru eins konar orkugjafi fyrir Björgu Magnúsdóttur, fjölmiðla- og athafnakonu, á háskólaárunum enda er hún mikil félagsvera. Hún segir þó að umræðurnar í Stúdentaráði hafi ekki alltaf verið á háu plani eða viðfangsefni merkileg þó að mikilvæg hagsmunabarátta fari þar fram. Björg er gestur Ólafs Arnarsonar í hlaðvarpi Eyjunnar.
Hægt er að hlusta á brot úrþættinum hér:
Björg Magnúsdóttir - 3
Var þetta Röskvutímabil, þessi ár sem þú varst í skólanum? Það var það, var það ekki? Þú varst formaður Stúdentaráðs.
„Jú, það var það. Ég enda á því að vera sem sagt formaður Stúdentaráðs. Í hruninu, þeim mikla, skemmtilega tíma og þá auðvitað fylltist háskólinn af fólki. Það voru margir sem nýttu þann tíma til að fara aftur í nám en þetta var á þeim tíma líka þegar Kennaraháskólinn var að sameinast Háskóla Íslands og Háskólatorg var að taka til starfa. Okkur finnst Háskólatorg sjálfsagt í dag og fólk sem hefur verið í HÍ þekkir það. Þetta er algjör svona suðupottur, þarna hittast allir. Þetta var ekki svo. Deildirnar voru bara með hver sitt hús á víð og dreif um háskólasvæðið og þarna bara gerist eitthvað rosalega flott fyrir háskólasamfélagið þegar kemur þarna einhvern veginn svona hjarta á svæðið. Þetta var alveg frábær tími. En við vorum þarna að kljást við meðal annars Þorgerði Katrínu og Katrínu Jakobsdóttur og fleiri.
Það lá alltaf sú hótun í loftinu að hækka skráningargjöld, eins og það var kallað, í Háskóla Íslands. Við tókum bara harða afstöðu á móti því. Þetta áttu að vera einhver gæði fyrir alla og sérstaklega einmitt þegar syrtir í álinn úti í þjóðfélaginu og geta einhvern veginn tekið á móti fólki og þú veist, bara mennta fólk og fólk geti sótt sér fróðleik og eflt sig og þar fram eftir götunum. Þannig að þetta skipti okkur miklu máli. En þarna var nú svona einhver leið vörðuð. Já, þetta var oft mjög fyndið. Það var verið að rífast um millistykki og bílastæði þarna við einhverja Vöku-liða og svona. Þetta var ekkert allt á háu plani.“
Nei, nei, ég var í stúdentapólitík á sínum tíma og ég man alveg niður á hvaða plan þetta gat komist.
„Akkúrat. Akkúrat. Það, við skulum bara setja punktinn hér.“
Ég er þó ekki viss um að þetta hafi komist alveg niður á það plan sem sem þjóðþinginu okkar hefur stundum tekist að komast niður á.
„Einmitt. Einmitt, það er nú það. En það er auðvitað auðvelt að fara niður í kanínuholuna í einhver rifrildi og popúlisma og svo þarf nú stundum bara að staldra við og hugsa: Heyrðu, bíddu, er þetta gagnlegt? Er þetta einhverjum til góðs að vera hérna að rífast og skammast og í einhverjum hálfgerðum slagsmálum við einhverja hagfræðinga um einhver millistykki eða hvað? Er tímanum kannski betur varið í eitthvað annað?“
Mögulega.
„Mögulega.“
Stúdentapólitíkin og félagsmálin í háskólanum. Fannst þér það ekkert þvælast fyrir náminu hjá þér?
„Nei, þvert á móti. Þetta var bara svo mikið bensín og ég er algjör félagsvera. Ég hef alltaf einhvern veginn verið í öllu, nemendaráðum og stjórnum og félagsmálum og er að skipuleggja einhvern veginn allt sem gerist hjá fjölskyldunni og svona. Ég er bara einhvern veginn vön því, vön þeim takti, þannig að, nei, bara þvert á móti myndi ég segja. Þetta var svona algjört bensín og svona bónus að eiga þá inni eitthvað skemmtilegt að gera, þegar það var búið að læra eða fara í próf eða hvað það nú var.“
