Ég fylgdi vini mínum til grafar á dögunum frá kirkjunni að Stóra Núpi í Gnúpverjahreppi. Kirkjan var byggð í upphafi liðinnar aldar eftir teikningu meistara Rögnvaldar Ólafssonar. Séra Valdimar Briem skáld og vígslubiskup var prestur við kirkjuna um árabil. Hann var mikilvirkasta sálmaskáld þjóðarinnar en auk þess orti hann Biblíuljóð þar sem hann snýr stórum hlutum biblíunnar í bundið mál. Ásgrímur Jónsson listmálari var fenginn til að ráða litavali inni í kirkjunni og mála altaristöfluna. Hún heitir Fjallræðan og má þar sjá sr. Valdimar sem fyrirmynd að Kristi prédika fyrir eyrum fjölmargra þekktra Hreppamanna með landslag úr Þjórsárdal í baksýn. Þessi mynd flytur Nýja Testamentið inn í íslenskan veruleika þar sem Kristur breytist í sveitaprest í afskekktri sókn. Áheyrendur og lærisveinar frelsarans eru kynslóðir fólks sem og situr á kirkjubekkjunum í þessari gömlu kirkju. Kristnin er tímalaus og eldist ekki heldur endurnýjast í sífellu með nýju fólki.

Jarðarförin sjálf fylgdi aldagömlum hefðum. Hópur líkmanna á öllum aldri gekk undir kistunni að gröfinni meðan kórinn söng í sólinni. Prestur mælti nokkur orð og flutti fallega bæn og líkfylgdin signdi yfir hinum látna. Á stund sem þessari skynjar maður nálægð guðdómsins sem rennur saman við náttúruna. Árniður Þjórsár hljómaði með sálmasöngnum ásamt kvaki nokkurra glaðværra fugla í garðinum. Gamlir og veðraðir legsteinar og kirkjan sjálf mynduðu þögult baksvið þessarar athafnar. Enginn verður ósnortinn við kveðjuathöfn sem þessa þar sem fylgt er aldagömlu ritúali kirkjunnar. Jarðarförin er kveðjustund en jafnframt lofsöngur til lífsins sem heldur alltaf áfram.

Við keyrðum aftur til Reykjavíkur gegnum grösugar sveitir Skálholtsbiskupsdæmis. Kirkjan að Stóra Núpi með alla sína löngu og merkilegu sögu fylgdi okkur alla leið. Gamlar andlátsvísur Sigurðar Breiðfjörðs komu upp í hugann:

Hnígur þannig helstu manna snilli.
Endadægur hittir hver
hversu frægur sem hann er.

Eikin háa eins og stráið veika,
lúta má að lokum sín,
líka smáu kvæðin mín.