Umfjöllunarefni Sigmundar er Evrópusambandið og sú staðreynd að Ísland er ekki aðili að því. Sigmundur segir að í gegnum tíðina hafi landsmenn talið að aðkomumenn komi aðeins hingað til lands í annarlegum tilgangi, ýmist til að ræna fólki, eigum þess og auðlindum. Þetta segir hann vera meginskýringuna á af hverju stór hluti þjóðarinnar hræðist þjóðasamvinnu á borð við Evrópusambandið.
„Þeir telja einsýnt að fámenna þjóðin í jaðri álfunnar tapi öllum sínum sérkennum, hagsmunum og fullveldi, hefji hún samstarf með öðrum þjóðum; lítil þjóð græði ekkert á því að bindast efnahag annarra og geri allt betur upp á eigin spýtur. Og þar er komið þjóðarstolt fólks, sem mjög reglulega þarf að minna sig á, að það er bara allt í lagi að vera eyþjóð í á að giska harðbýlu landi þar sem túlkunaratriði er hvaða árstíð ríki hverju sinni,“ segir hann síðan.
Sigmundur bendir síðan á að raunveruleikinn sé ekki svona og margsannað sé að fámennar þjóðir hafi miklu meira ávinning af alþjóðasamningum en tvíhliða samninga við fjölda þjóða.
Því næst víkur hann að fullyrðingum um að stóru þjóðirnar innan ESB ráði öllu og fari illa með þær minni og segir að þær séu í besta falli stórfelldar og flónskulegar rangfærslu. Staðreyndirnar séu að nýkjörinn forseti Evrópuþingsins sé frá Möltu, sem er fámennasta aðildarríki sambandsins. Hann bendir einnig á að Jean-Claude Juncker, sem var forseti framkvæmdastjórnar ESB frá 2014 til 2019 sé frá Lúxemborg, næst fámennasta aðildarríkinu. Á undan honum hafi José Manuel Barroso gegnt embættinu frá 2004 en hann er frá Portúgal sem er meðal fámennustu ríkja sambandsins.
„En litla Ísland vill áfram vera hjáleiga utan Evrópu, af gömlum ótta við ofríki annarra, en þiggja lagasetningu þeirra án þess að geta haft áhrif á hana. Og það er kallað íslenskt fullveldi,“ segir hann að lokum.
