„Fyrir okkur sem höfum tamið okkur að rækta heilbrigðan mótþróa (sem sumir kenna við röskun) hefur það reynt svolítið á að hlýða alltaf Víði, sýna borgaralega hlýðni þegar kemur að sjálfsögðum tilmælum og fyrirmælum um fjarlægð og heimveru,“
segir Guðmundur Andri Thorsson, þingmaður Samfylkingarinnar í aðsendri grein í Stundinni í dag sem hann deilir á Facebook einnig:
„Við kinkum kolli og allt samfélagið hreyfist saman til að varna því að faraldurinn verði að meiriháttar plágu. En hlýðninni eru takmörk sett. Við þurfum að muna að stjórnmálaflokkarnir eru fulltrúar ólíkra hugsjóna og standa vörð um ólíka hagsmuni. Við eigum sameiginlega hagsmuni sem lúta að heilsuvernd en þegar kemur að dreifingu gæða og byrða þurfum við alltaf að vera á verði gagnvart þeim öflum sem ekki vilja leggja sitt af mörkum til samfélagsins heldur vilja soga til sín meira en þeim ber …“
Guðmundur Andri sakar einnig ríkisstjórnina um að hafa stolið breytingartillögum stjórnarandstöðunnar og gert að sínum:
„Þó að við í stjórnarandstöðu næðum að laga eitt og annað í meðförum þingsins – og forsætisráðherrann kynnti svo þær umbætur og lét í veðri vaka að þær væru frá meirihlutanum – þá sáum við ástæðu til að leggja fram ýtarlegar breytingartillögur um stóraukin framlög upp á 30 milljarða til velferðarmála, alls konar framkvæmda og rannsókna og annarrar sköpunar.“
Hann tekur dæmi:
„Meðal þess sem við tókumst á um í nefndastarfinu var átakið „Allir vinna“ – endurgreiðsla á virðisaukaskatti – sem stjórnarmeirihlutinn vill að einskorðist að mestu við hefðbundnar karlagreinar. Samfylkingin barðist fyrir því í efnahags- og viðskiptanefnd að átakið næði einnig til iðngreina þar sem konur eru fjölmennar, eins og hárgreiðslu og hönnunar. Meirihlutinn brást við með því að bæta við bílaverkstæðum.“
Grein Guðmundar fjallar öðrum þræði um þá litlu samvinnu sem ríkisstjórnin hafði við stjórnarandstöðuna varðandi efnahagsaðgerðirnar gegn Covid-19 faraldrinum, en forystumenn stjórnarandstöðunnar hafa verið duglegir að fordæma forsætisráðherra fyrir að boða samstöðu í þjóðfélaginu, en standa síðan ekki við stóru orðin sjálf á þinginu:
„Hvað sem líður yfirlýsingum núverandi stjórnarflokka um breytt vinnubrögð ríkir hér enn gamli hugsunarhátturinn um valdið sem vinning. Samkvæmt honum eru kosningar eins og peningaspil. Lagt er undir með kosningaloforðum. Eftir kosningar ná einhverjir flokkar saman um að mynda ríkisstjórn (eða semja um það á laun fyrir kosningar) og teljast þá vera sigurvegarar, hvað sem líður eiginlegu fylgi – og hirða pottinn. Ná völdum.“
