Það er greinilegt að mál Haraldar Johannessen ríkislögreglustjóra er hið erfiðasta fyrir Sjálfstæðisflokkinn. Skilaboðin eru býsna misvísandi. Páll Magnússon segir að lögreglustjórinn verði að víkja.

Félagi hans, Brynjar Níelsson, vill ekki sitja fund í stjórnskipunar- og eftirlitsnefnd þar sem á að fjalla um mál Haraldar, hann er þeirrar skoðunar að þetta sé pólitískt sjónarspil. Málið eigi heima á borði ráðherra.

Niðurstaða fundar Haraldar og Áslaugar Örnu Sigurbjörnsdóttur dómsmálaráðherra í þessari viku var að Haraldur færi hvergi.  Eftir þingnefndarfund í morgun vildi Áslaug ekki segja hvort Haraldur nyti trausts. Það er reyndar meira en að segja það að koma ríkisforstjóra úr embætti ef hann vill ekki fara sjálfur.

Venjan er að semja við menn um starfslok, koma þeim í sérverkefni, ýta þeim rólega út, en þá þurfa þeir að vilja það sjálfir.

Það gegnir öðru máli ef þeir eru beinlínis reknir. Haraldur gæti í raun setið í embætti í þrjú ár enn ef ráðherrann tekur ekki af skarið. Hann hefur nú verið ríkislögreglustjóri í 22 ár –  það er langur tími í slíku starfi.

Um daginn birti ég grein hérna þar sem ég velti fyrir mér hvort Haraldur hefði talað sig út úr embætti með Morgunblaðsviðtalinu umtalaða. Þar talaði hann um spillingu innan lögreglunnar og spurning hvort maður í slíkri stöðu geti sett slíkt fram án þess að skýra nánar við hvað hann á – eða beinlínis láta efna til rannsóknar á þessum ávirðingum. Haraldur hefur síðan reynt að gera lítið úr þessum orðum sínum og látið eins og þau hafi verið oftúlkuð – en var það?