Sigurður Hannesson, framkvæmdarstjóri Samtaka iðnaðarins, sagði í Morgunútvarpi Rásar 2 í morgun, að laun á Íslandi væru of há í alþjóðlegum samanburði og endurspegluðu ekki framleiðni í landinu. Hann sagði einnig að skattar og vextir væru of háir á fyrirtækin og allir sæju í hvað stefndi þegar forskot atvinnulífsins vegna lágs raforkuverðs færi minnkandi.

Ragnar Þór Ingólfsson, formaður VR, vísar þessum ummælum Sigurðar á bug í samtali við Eyjuna:

„Ég hef heyrt þessa möntru áður. Það er rétt að vextir eru háir. En það er erfitt að segja að laun séu of há ef vextir og skattar eru of háir líka, því við þurfum hærri laun til að lifa af. Ef framleiðnin stendur undir bónusum, kaupréttum og ofurlaunum æðstu stjórnenda fyrirtækja hlýtur hún að standa undir launakostnaði þeirra sem sannarlega eru að vinna störfin og skapa verðmætin á bakvið sjálftökuna. Ef menn hafa svona stórkostlegar áhyggjur af þessu ættu þeir að byrja á því að sýna gott fordæmi í að taka sinn hlut af byrðum stöðuleikans með betra siðferði því við erum ekki að sjá að framleiðnin standi ekki undir launakostnaði. Og ég spyr einnig, hvort fyrirtæki hafi einhvern tilverurétt, sem geta ekki borgað fólki mannsæmandi laun ?“

Samkvæmt rannsóknum VR á samanburði kaupmáttar meðallauna á Íslandi við aðrar Evrópuþjóðir, kemur Ísland ekki nógu vel út að sögn Ragnars:

„Við höfum verið að skoða þetta og bera saman við löndin í kringum okkur. Ef við tökum nokkrar höfuðborgir Evrópu má sjá að kaupmáttur meðallauna er víða hærri en á Íslandi. Til dæmis er kaupmáttur meðallauna á Íslandi 9% lægri en í Osló, 36% lægri en í Zurich í Sviss og um 21% í Kaupmannahöfn. Þetta skýrist auðvitað að miklu leyti af háu leiguverði, sköttum og vöxtum hér á landi. Ef við ætlum að vinda ofan af þessu þarf að fara í það að leiðrétta kjör lágra- og millitekjuhópa í þjóðfélaginu.“

Ragnar Þór segir mikilvægt að sátt náist milli verkalýðshreyfingarinnar, aðila vinnumarkaðarins og stjórnvalda. Hinsvegar sé það ekki verkalýðshreyfingin sem sé að rjúfa þá  sátt:

„Við erum að reyna að vinna með stjórnvöldum og fyrirtækjum í að komast að lausn. Það skiptir auðvitað máli að fyrirtækjum gangi vel. Það skiptir líka máli að fólkinu líði vel og gangi vel. Og til þess þarf einhverja sátt. Við erum ekki að rjúfa neina sátt eða fara yfir strikið í þeim efnum, heldur eru það eru fyrirtækin. Það eru stjórnendur fyrirtækja og lobbýistar sem eru að verja þessa sjálftöku og það eru stjórnvöld að gera í gegnum Kjararáð.“