Hér er gömul ljósmynd þar sem er horft yfir Skúlagötuna frá húsi Sjóklæðagerðarinnar – þar er nú kínverska sendiráðið. Þetta er greinilega á sjötta áratug síðustu aldar, stórhýsið Skúlagata 4 er ekki risið. Þá var þetta verksmiðju- og iðnaðarhverfi. Þarna sést hús málningarverksmiðjunnar Hörpu sem var rifið, lengra er sælgætisverksmiðja Nóa-Síríus, það glittir í braggann þar sem Hafnarbíó hafði starfsemi, en fjær má greina kexverksmiðjuna Frón, hús Sláturfélags Suðurlands, timburverkstæði Völundar og svo olíustöðina sem stóð þar sem hét Klöpp.

Sjórinn var á þessum árum upp við Skúlagötu, gekk þar yfir í veðrum, en nú eru þarna miklar uppfyllingar þar sem Sæbrautin liggur.

En það er hringtorgið sem er fremst á myndinni sem er athyglisvert. Umferðarskipulag Reykjavíkur var á þessum árum að talsverðu leyti byggt upp á hringtorgum. Pétur H. Ármannsson fjallaði um þetta í strætóferð sem við fórum í á Hönnunarmars – þar ræddi hann meðal annars um hina vaxandi bílaborg sem tók á sig mynd umhverfis Miðbæinn. Áður en bíllinn varð allsráðandi höfðu verið uppi áform um að járnbrautarstöð risi þar sem nú er Norðurmýrin.

Hringtorgin voru víða um borg, Melatorg og Hagatorg eru ennþá til, en Miklatorg er horfið en enn sést móta fyrir hringtorgi sem átti að vera við endann á Neshaga, þar sem síðar reis bensínstöð Esso. Og svo er það þetta horfna hringtorg sem var á mótum Skúlagötu og Snorrabrautar – við sjáum að það er vinstri umferð. Nú gengur Snorrabrautin þarna niður í Sæbraut með heldur óaðlaðandi umferðarmannvirkjum.