Sjaldan hefur maður komið í borg þar sem eru jafnmargar og stórar bensínstöðvar og Reykjavík – og það gildir um höfuðborgarsvæðið allt. Inni í borginni eru bensínstöðvar af þeirri tegund sem maður ætti helst von á að sjá við þjóðvegi í Ameríku. Þetta er satt að segja ansi fátítt í borgum, að minnsta kosti í borgum sem fólki þykir áhugavert að heimsækja.

Það er heldur ekki eins og þetta séu fögur mannvirki. Bensínstöðvarnar eru afar einsleitar, með stórum auglýsingaskiltum og fánum og allar selja þær meira og minna sama varning. Maður þarf varla að aka nema örfáar mínútur inni í borginni til að fara á milli bensínstöðvanna.

Einu sinni voru Íslendingar voða harðir á því við hvaða olíufélag þeir versluðu. Sjálfstæðismenn keyptu bensín hjá Skeljungi, Framsóknarmenn hjá ESSO og vinstri menn hjá BP. Reyndar eru þessi fyrirtæki til að nokkru leyti enn. Skeljungur hefur sínar bensínstöðvar undir nafninu Orkan, N1 er að stofni til ESSO og BP er Olís.

En þetta er allt sama bensínið og á sama verði, kemur úr sömu olíuskipum – það var mjög spaugilegt að hér áður fyrr þegar tilfinningarnar voru hvað heitastar í kringum bensínsöluna þá kom það allt frá Sovétríkjunum.

Nú úrskurðar samkeppniseftirlitið að það sé hömlun á samkeppni að menn fái ekki að byggja bensínstöðvar að vild í Reykjavík. Borgin er að reyna að hamla aðeins gegn bensínstöðvafjöldanum – og það er náttúrlega sjálfsagt. En samkeppniseftirlitið telur að bensínstöðvavæðingin þurfi að vera óheft.

Bensínstöðvarnar eru ekki bara margar, heldur eru þær feikistórar. Í gær ók ég framhjá sérkennilegu mannvirki, sjálfsafgreiðslustöð N1 í Norðlingholti. Þarna standa örfáar bensíndælur á plani sem er á stærð við fótboltavöll. Ég sá ekki að neinn væri að taka bensín þarna. Líklega væri hægt að koma dælunum fyrir á bletti sem væri ekki nema 10 prósent af þessu flæmi. En þá væri bensínstöðin auðvitað ekki jafn rosalega sýnileg eins og hún er núna.