Dagur B. Eggertsson segist ætla að bjóða sig aftur fram til borgarstjóra. Hagur hans kann að hafa vænkast nokkuð. Samfylkingin er ekki lengur skammaryrði og feimnismál, líkt og þegar flokkurinn var með rétt yfir fimm prósenta fylgi eftir kosningarnar 2016.

Nú er Samfylkingin orðin stærsti flokkurinn í stjórnarandstöðu og næst stærsti flokkur landsins samkvæmt nýjum Þjóðarpúlsi Gallups. Menn gengu nánast út frá því sem vísu um tíma að Vinstri græn yrðu stærri en Samfylkingin í borginni og gætu í krafti þess gert tilkall til borgarstjórastólsins í endurnýjuðum vinstri meirihluta. Þetta gæti farið á annan veg nú þegar VG er í ríkisstjórn.

Það verður sjálfsagt hart tekist á um ýmis mál í borgarstjórnarkosningunum í maí næstkomandi, líklega helst skipulagsmálin og húsnæðismálin. En almennt hafa kjósendur í Reykjavík hallast svo mjög til vinstri að ólíklegt er að Sjálfstæðisflokkurinn nái völdum í borginni. Enn er á huldu hver mun leiða Sjálfstæðismenn gegn Degi og félögum, það ræðst ekki fyrr en eftir áramót.

Það kann auðvitað að breyta einhverju að Björt framtíð er nánast búin að vera sem stjórnmálaafl, þótt hún eigi enn fulltrúa í borgarstjórninni. Óvíst er hvernig BF hagar framboðsmálum sínum. Píratinn Halldór Auðar Svansson ætlar að hætta, en samband Pírata og Samfylkingarinnar einkennist núorðið af því að flokkarnir eru nánast sammála í öllum málum – gætu í raun verið einn og sami flokkurinn.

Samfylkingunni er mjög að aukast sjálfstraustið aftur og Dagur mun varla þurfa að fela að hann komi úr þeim flokki. Einn liður í þessu er endurreisn Jóhönnu Sigurðardóttur sem verður víða vart. Jóhönnu er hampað sem miklum og mikilhæfum leiðtoga í nýrri bók, sjónvarpsþáttum og viðtölum. Hún er helsta leiðarljós Samfylkingarinnar, gleymdir eru formennirnir Össur og Ingibjörg Sólrún og það er kominn hjúpur yfir hremmingarnar sem leiddu til algjörs fylgishruns ríkisstjórnar Jóhönnu. Sumt af þessu er nánast í anda þess sem kallast hagíógrafía.