Í Tyrklandi fer í dag fram þjóðaratkvæðagreiðsla sem snýst um hvort Recip Erdogan forseti fái nánast alræðisvald. Sigri Erdogan mun hann og flokkur hans geta farið sínu fram að vild. Þetta verður endapunkturinn á arfleifð Ataturks sem vildi byggja upp samfélag að vestrænni fyrirmynd. Myndir af Ataturk munu ennþá hanga á veggjum, eins og þær gera alls staðar í Tyrklandi, en þær munu ekki hafa neina þýðingu nema sem minning um glataða hugsjón. Svo mun myndunum af Erdogan fjölga ört.

Líkur standa til að Erdogan sigri í kosningunum, naumlega þó. Það má líka spyrja hversu lýðræðislegar þær eru í raun, því undanfarið hefur gengið á með fangelsunum stjórnarandstæðinga og fjölmiðlafólks.

Mikil vinkona mín er alin upp í Istanbul, hún er heimsborgari, fer víða um lönd, starfar við hjálparstarf. Hún skrifar í morgun:

Tyrkland gengur til atkvæða (aftur!) í dag. Það er með mjög blendnum tilfinningum að ég kem aftur í barnaskólann minn einu og hálfu ári eftir að ég kaus þar í þingkosningum, í sömu stofunni, bak við sömu tjöldin, með vonir um að hægt yrði að fella núverandi ríkisstjórn.

Í þetta sinn er ég hér til að greiða atkvæði gegn órum manns um að hafa ALGJÖRT vald yfir örlögum þjóðar minnar. Og ég geri mér ekki miklar vonir lengur. Mér finnst ég vera í minnihluta í þessum skóla þar sem okkur var kennt sem börnum að trúa á framtíð landsins, að byggja upp nútímalegt, framfarasinnað Tyrkland þar sem væri aðskilnaður milli trúar og stjórnmála.

Ég hefði aldrei trúað því ef einhver hefði sagt mér að fjörutíu árum síðar kæmi ég aftur á sama stað ár eftir ár til að kjósa um hvort hægt væri að varðveita það sem kynslóð foreldra okkar byggði upp.

En hér erum við, og höfum verið föst síðasta áratuginn, með illa menntaðan, sjálfhverfan og þöngsýnan mann sem vill halda í hendi sér ÖLLUM þráðum stjórnarinnar og leiða þjóðina aleinn. Ég óttast að vakna á morgun, full af sársauka og vantrú, og sjá að HANN sé virkilega það sem er að koma fyrir Tyrkland.

Ég vona innilega að ég hafi rangt fyrir mér.