Ég vék í síðasta pistli að minnisleysi sem virðist gjarnan grípa menn í hvítflibbabrotamálum. Menn hafa gáfur til að skilja flókna viðskiptagjörninga, en eiga erfitt með að muna þá, gleyma jafnvel stórum fjárhæðum. Við höfum upplifað mörg dæmi þess síðustu ár. En þetta virðist ekki vera neitt nýtt.
Eitt frægasta hneykslismál á tíma íslenska lýðveldisins er olíumálið svokallað. Það snerist um olíuviðskipti við varnarliðið bandaríska. Þetta var á tíma hermangsins.
Aðalpersónan í málinu var utanríkisráðherrann, landsbankastjórinn, sambandsforstjórinn, alþjóðabankastjórinn og seðlabankastjórinn Vilhjálmur Þór, mikill áhrifamaður um miðja síðustu öld. Hann var á endanum sýknaður í Hæstarétti, sökin þótti fyrnd.
Vilhjálmur bar við minnisleysi eins og lesa má í Þjóðviljanum frá þessum tíma – taka verður fram að Þjóðviljinn var mjög andsnúinn Vilhjálmi. Það var um Vilhjálm að Magnús Kjartansson ritstjóri skrifaði hin frægu orð: „Áður voru ræningjar festir á krossa; nú eru krossar festir á ræningja.“
En svona lítur fréttin út í heild sinni, 20. júlí, 1960.
