Auðvitað er það óþægilegt fyrir forsætisráðherra þegar kemur upp úr dúrnum að kona hans geymir umtalsverðan auð sinn í skattaparadísinni Tortóla. Það er ekki eins og sá staður hafi gott orð á sér, nafnið eitt vekur illan grun. Það má rétt vera að allir skattar hafi verið greiddir af þessu, en það er samt ljóst að þarna eru forsætisráðherrann og kona hans ekki að deila kjörum með íslensku þjóðinni – nema síður sé.

Hagsmunatengslin geta líka verið óþægileg. Að eiginkona ráðherrans hafi verið í hópi kröfuhafa bankanna. Kannski hafði þetta engin áhrif, en það hefði þurft að greina frá þessum tengslum. Það hefði verið miklu eðlilegra – og líka þægilegra að fá málið upp með þeim hætti.

Ásakanir um að þarna sé Gróa á Leiti komin á stúfana virka ekki almennilega. Það er fullkomlega eðlilegt að fjölmiðlar rýni í mál eins og þetta. Forsætisráðherrann og samstarfsmenn hans fréttu af fyrirspurnum úr blaðamannastétt og settu í gang heilmikla sýningu – til þess að stjórna umræðunni frá fyrstu stund í staðinn fyrir að bíða eftir að málið kæmi upp í fjölmiðlum.

Að nokkru leyti tókst þeim það ágætlega.  Varaformaður Vinstri grænna fór upp í pontu og hellti úr skálum reiði sinnar. Það má eiginlega segja að hann hafi gengið beint í gildru Framsóknarmanna. Umræðan var með öllu ótímabær. Það var ekki farið að fjalla um málið neitt að ráði í fjölmiðlum. Almenningur vissi enn ekki út á hvað málið gekk, en með þessu rataði það umsvifalaust í pólitísku skotgrafirnar. Má eiginlega spyrja hvort engin taktísk hugsun sé til hjá Vinstri grænum?

Svona lítur Halldór Baldursson, skopteiknari Fréttablaðsins, á málið.