Vinkona mín ein tók þessa mynd í kvöld á fullu tungli af kirkjunni Panagia sem gnæfir efst á kletti á eyjunni Folegandros. Þetta er reyndar ekki páskatungl í Grikklandi – þetta árið eru grísku páskarnir ekki fyrr en 1. maí.

Manni verður hugsað aftur í söguna, næstum til eilífðarinnar. Þarna hefur tunglið komið upp með silfurljóma og skinið á menn frá alda öðli – við getum farið mörg þúsund ár aftur í tímann.

Grikkir hafa ótal ljóð um tunglið. Hér er eitt dásamlega fallegt, sungið af Harry Belafonte sem fer býsna vel með grískuna, Tunglið mitt.

Mér er þessi hluti heimsins afar kær. Skiptin sem ég hef farið til Grikklands eru talin í tugum og ég fór líka að leggja leið mína til Tyrklands. Víða horfir maður þangað yfir af ströndum grískra eyja – það er fáranlegt annað en að fara yfir.

Folegandros er reyndar nokkuð langt frá, það skellur varla neinn flóttamannastraumur á eyjunni. Þetta er frekar afskekktur staður með aðeins um 700 íbúa.  Straumur flóttamanna er mestur á eyjum eins og Kos, Samos og Lesbos sem eru næst Tyrklandi.

Nú hefur Evrópusambandið gert samkomulag við Tyrki. Því er meðal annars ætlað að afstýra því að gríðarlegur fjöldi flóttamanna reyni að komast til Grikklands og lokist þar jafnvel inni þegar ríki fyrir norðan loka landamærum sínum. Maður spyr hvort að þetta samkomulag haldi, hvort það sé alveg siðlegt – en kannski var ekki annað í stöðunni?

Það er hryllingur að fylgjast með uppgangi öfgaafla sem annað hvort magna upp flóttamannastrauminn eða nærast á honum.

Ég nefndi Tyrkland. Ég hef margoft komið til Istanbul. Í fyrradag var sprengt þar á hinni fjölförnu götu Istiklal. Þetta er ein af helstu götum heimsins, gríðarlega fjölfarin, staður fyrir blómlegt og fjölbreytt mannlíf, gata frelsis. Hryðjuverk þarna hryggir mig ósegjanlega.