Ef hægt er að tala um einn einstakan atburð sem markaði tímamót í baráttunni fyrir verndun gamalla og húsa og borgarumhverfis, þá er það þegar hópur fólks tók sig til og málaði Bernhöftstorfuna einn góðviðrisdag vorið 1973. Húsalengjan var þá fjarskalega illa farin og hafði verið dæmd til niðurrifs. Yfirvöld voru afhuga verndun hennar.  (Um hlut Richards Nixons í þessu fjöllum við Pétur H. Ármannsson í sjónvarpsþáttum sem eru væntanlegir og nefnast Steinsteypuöldin.)

Hér er ljósmynd frá þessum atburði. Þarna má sjá Erling Gíslason leikara í stiga við máningarstörf, með hvíta húfu á höfði. Erlingur lést fyrr í vikunni, það var sonur hans Benedikt sem setti myndina á Facebook.

Eftir að Berhöftstorfan hafði verið máluð vöknuðu efasemdir um niðurrif húsa. Grjótaþorpinu var mestanpart bjargað. Á miklu bifreiðaskipulagi frá sjöunda áratugnum var gert ráð fyrir að hérumbil öll timburhús myndu víkja.

Við sjáum efasemdirnar sem hafa allt í einu vaknað í þessari frétt Vísis frá 26. júní 1973. Þarna er strax komið nýtt hljóð í strokkinn, meira að segja hjá hinu fremur íhaldssama síðdegisblaði. Það er talað um að gömul hús birtist hvert af öðru í nýjum skrúða og að borgaryfirvöld hafi hafið endurskoðun á áformum sínum um að rífa hús. Þar er nefnd húsasamstæða við Lækjartorg.

En því miður náði viðhorfsbreytingin ekki svo langt þetta sumar. Húsin við norðanverða Lækjargötu viku flest og nú stendur til að rísi þar stórbyggingar sem eru saman nefndar Hafnartorg.