Rapphópnum Reykjavíkurdætrum hefur verið mikið hampað, þær hafa verið áberandi í fjölmiðlum og á ýmsum skemmtunum.

Maður hefur heyrt að mörgum hefur fundist framganga þeirra góð – þær eru eindregnir femínistar, en nota þessa tegund tónlistar sem hefur löngum verið heldur karllæg, vægast sagt. Til eru íslenskir rapptextar, fluttir af ungum körlum, þar sem er sungið um „hórur“ og „mellur“, „bitch“ og „dick“ og „bomba í rass“ – og allt þetta, misjafnlega vel staðfært upp á Ísland.

Eftir atriði Reykjavíkurdætra í Viku Gísla Marteins er eins og þjóðarsálin hafi snúist á punktinum. Hún breyttist í hópsál sem er búin að ákveða að Reykjavíkurdæturnar séu óalandi og óferjandi. Þetta sér maður út um allt á Facebook. Reykjavíkurdæturnar eiga fáa formælendur þar, en Ágústu Evu (fyrrverandi Sylvíu Nótt) er ákaft hrósað fyrir að ganga út úr þættinum.

Sumpart virðist þetta stafa af ákafri þörf til að hneykslast – hin sífellda hneykslun á internetinu er að verða eitt aðal samskiptaform samtímans. Og sumpart er þetta einhvers konar Þórðargleði, að sjá þá sem hafa flogið hátt brotlenda. Er kannski líka hægt að tala um skort á umburðarlyndi?

Sumir eru reyndar ekki alveg vissir, hvort þeir eigi að hneykslast mest á laginu sem Reykjavíkurdætur fluttu með tilþrifum, því að tónlistin sé léleg (það væri þá ábyggilega í fyrsta sinn að léleg tónlist heyrist í sjónvarpinu), femínismanum almennt eða vegna þess að þáttur Gísla Marteins sé ómögulegur. Nema allt þetta í senn sé hneykslanlegt.