Dálítið er það merkilegt þetta viðhorf sem heyrist út um allt að tilgangur listar sé að „skapa umræðu“, að list hjóti að vera vel heppnuð bara ef hún skapar umræðu – sem þýðir í dag að hún fer góðan rúnt á samskiptamiðlum.

Við höfum upplifað þetta síðasta árið, fyrst með moskuna í Feneyjum, og nú með piltinn í kassanum – viðkvæðið er, fyrst þetta verður svona umtalað, vekur hneykslan hjá sumum, þá hlýtur það barasta að vera vel heppnað. Það er meira að segja talað um að aðrir listamenn hljóti að vera öfundsjúkir yfir athyglinni. Og að þeir sem ekki nái þessu séu þröngsýnir smáborgarar. Épater la bourgeoisie var reyndar heróp róttækra listamanna strax á 19. öld svo það er ekkert nýtt.

Þarna er fyrst og fremst verið að spila inn á fjölmiðlaveruleika, meiningin er að listaverkið sé ekki ekki bara fólgið í gjörningnum sjálfum, sem þarf ekki að vera sérlega listrænn í sjálfu sér, hvað þá frumlegur, heldur í viðbrögðunum við honum. Viðbrögð almennings sem listaverk.

Þarna erum við komin út á svið þess sem á ensku kallast pseudo-events, við höfum íslenska orðið fjölmiðlauppákomur sem nær því svona nokkurn veginn. Eitthvað sem er beinlínis gert til að komast í sviðsljós fjölmiðla og ná athygli almennings. Það getur verið að dvelja viku í búri –  eða bakka hringveginn.

Þegar vel tekst til, og ekki síst þegar er gengið hressilega fram af fólki, skapast vissulega umræða um slíkar fjölmiðlauppákomur. Það var game changer þegar ungi maðurinn í búrinu byrjaði að rúnka sér. En fjölmiðlar nútímans ganga að heilmiklu leyti út á athygli sem er krafist með þessum hætti – sjá, hér er ég, takið eftir mér! Almenningur fylgist með stanslausum pseudo-atburðum í Kardashians (þar var meira að segja kynskiptaaðgerð sem komst í heimsfréttirnar) og Big Brother – í síðarnefndu þáttunum er reyndar beinlínis spilað á konseptið fólk í búri. Og þar hafa búrverjar líka verið staðnir að því að iðka sjálfsfróun.