Nú er enn rætt um sameiningu vinstri manna. Það er reyndar merkilegt að frumkvæðið kemur úr herbúðum Vinstri grænna. Í þann flokk fór fólkið sem vildi ekki vera með í Samfylkingunni á sínum tíma.

Forsendur fyrir þessu eru tvíþættar.

Annars vegar er að í síðustu kosningum fór fram mikil hreinsun í VG. Flokksmenn sem höfðu verið óþægur ljár í þúfu ríkisstjórnarinnar forðuðu sér hver sem betur gat, flokkurinn sá á bak Lilju Mósesdóttur, Jóni Bjarnasyni, Hjörleifi Guttormssyni og mörgum fleirum.

Hitt er að innan raða VG er kominn fram leiðtogi sem virkar eins og sameiningarafl. Þetta er Katrín Jakobsdóttir. Henni tókst að sitja í óvinsælli ríkisstjórn og halda vinsældum sínum. Hún nýtur virðingar langt út fyrir raðir flokksmanna. Líklegt er að Samfylkingarfólk gæti upp til hópa sætt sig við að hafa hana í forystu – líklega fremur en núverandi formann, Árna Pál Árnason.

En svo er annað sem mælir á móti þessu fyrir vinstri flokkana.

Undireins og svona flokkur eða kosningabandalag yrði til er líklegt að öflin til vinstri við hann myndu hugsa sér til hreyfings. Þetta er ákveðinn hluti hins pólitíska litrófs – og getur talið upp í tíu prósent eða jafnvel meira. Alls staðar á Norðurlöndunum starfa flokkar til vinstri við stóru jafnaðarmannaflokkana.

Og svo er hitt að nær miðjunni er komið upp stjórnmálaafl sem er að gera það gott. Þetta er Björt framtíð/Besti flokkurinn. Það kennir sig við frjálslynda miðjustefnu og er farið að starfa á Evrópuvettvangi með slíkum flokkum. Drjúgur hluti af vinstra fylginu leitaði þangað í síðustu kosningum – að maður tali ekki um síðustu sveitarstjórnarkosningar – og virðist ekkert vera á leiðinni til baka.