Kemur staða ríkissjóðs svo mjög á óvart?

Fyrir kosningar voru sérfræðingar og greiningardeildir að vara við því að staðan væri erfið og lítil undirstaða undir kosningaloforðum.

Gunnar Tómasson hagfræðingur skrifaði margoft um þetta, hann segir á Facebook-síðu sinni í dag og vitnar í blaðamannafund Sigmundar og Bjarna:

„Hvorki Sigmundur né Bjarni vildu gefa út í hverju sá niðurskurður sem nauðsynlegur verði til að ná endum saman í rekstri ríkissjóðs sé, en lögðu áherslu á að aukinn hagvöxtur væri leiðin út úr þeim vanda sem er til staðar, en ekki eingöngu niðurskurður.

Umsögn.

Aukinn hagvöxtur verður ekki hristur fram úr erminni.

Aðstæður í þjóðfélaginu bjóða ekki upp á aukinn hagvöxt alveg á næstunni.

Og horfur um hagvöxt í helztu viðskiptalöndum Íslands eru ekki glæsilegar.

Við slíkar aðstæður er það skylda ríkisstjórnar að gera varkárar áætlanir.“

En það er semsagt talað um niðurskurð, um leið og er talað um ákveðnar skattalækkanir – lækkun veiðigjalds og fráhvarf frá því að hækka skatt á ferðaþjónustu.

Fyrir kosningarnar var Árni Páll Árnason sá stjórnmálaforingi sem helst talaði um að staðan væri erfið. Þetta féll í mjög grýttan jarðveg og Árni Páll fékk mjög lélega kosningu. Það mátti skiljast á Árna fyrir kosningarnar að í raun væri ekki svigrúm til eins eða neins nema að vera í varnarbaráttu.

Nú heyrist manni að þetta sé staðan. Það þarf að skera niður í ríkisrekstrinum, semja við erlendu kröfuhafana – sem gæti reynst afar tímafrekt. Á meðan eru skattta- og skuldalækkanir varla á döfinni.

Einhvern veginn er þetta ekki sami bjartsýnisboðskapurinn og fyrir kosningar.