Ég játa að ég á sífellt erfiðara með að greina hvað er vinstri og hvað er hægri á Íslandi.

Stundum er eins og hægrið sé vinstri og vinstrið hægri – þetta er allavega mjög ruglingslegt – og hefðbundnir mælikvarðar eins og um viðskipta- og markaðsfrelsi eiga mjög illa við í umræðunni.

Ég fór að velta þessu fyrir mér eftir að hafa lesið grein eftir Þórð Snæ Júlíusson í nýjustu útgáfu Kjarnans. Þórður segir þar meðal annars:

„Hinn borgaralega þenkjandi kjósandi dagsins í dag leggur áherslu á tækifæri einstaklingsins til að bæta stöðu sína í samfélagi manna. 

Hann horfir á sig í alþjóðlegu samhengi og sér að Ísland hinna gömlu meðala er ekki samkeppnishæft. Hann sér að kaupmáttur launa er of lágur vegna ónýts gjaldmiðils og fjármagnshafta, að vextir eru alltof háir, að verðlag er fáránlegt sökum úr sér genginna verndartolla og að velferðarkerfið sem við höfum alltaf stært okkur af er hægt og rólega að molna.

Hann sér að mýtan sem hefur verið haldið að honum um að íslenska krónan veiti sveigjanleika til að jafna sig eftir áföll er bull. Þetta sér hann vegna þess að þrátt fyrir makríl, túrista og mjög lágt gengi hafa viðskiptakjör þjóðarinnar ekki verið verri frá árinu 1964. 

Hann kallar á að stjórnmálaflokkar bjóði upp á einhverja alvöru valkosti.“