Deilt er um grasslátt í borginni. Það er ágætt að setja málið í samhengi.

Reykjavík er skipulögð sem hreinræktuð bílaborg. Borgina skera þvers og kruss stofnbrautir sem eru með stór helgunarsvæði í kring. Það er að segja stórar grasflatir.

Í borgum sem eru ekki hannaðar kringum bíla með þessum hætti ná hús yfirleitt út að götunum og þá er grasspretta ekki vandamál.

Það þarf semsagt að standa í óvenju miklum grasslætti í Reykjavík.

Það er sagt að borgir erlendis hafi græn svæði. En þau eru yfirleitt í skemmtigörðum sem eru afmarkaðir. Hér í Reykjavík höfum við líka falleg og góð græn svæði: Öskjuhlíð, Hljómskálagarð, Elliðaárdalinn, Laugardal. Þau auka lífsgæði borgarbúa.

En hinar endalausu grasflatir í kringum bílabrautir eru fyrst og fremst sóun á plássi.

Borgin er dreifð út með ströndum og upp um holt og hæðir. Menn verða að átta sig á því að það kostar mikla peninga í sjálfu sér að hafa svo dreifða borg. Eins og bent hefur verið á gæti París rúmast á svipuðu plássi og höfuðborgarsvæðið tekur – með allar sínar milljónir.