Flestir hafa brugðist við Grafarvogsbúunum sem vilja slíta sig frá Reykjavík með því að gera grín að þeim.

En á bak við þetta er náttúrlega viss alvara – sem er ekki víst að málshefjendur skilji. Það er hversu dreifð byggðin er.

Grafarvogsbúarnir kvarta undan því að hafa ekki pósthús, vínbúð og nóg af prestum og lögreglu.

Við búum í borg sem er óskaplega dreifð. Þetta hefur ýmislegt í för með sér, meðal annars að erfiðara er að halda uppi þjónustu í nærumhverfinu. Það þarf að aka til að komast á alla staði – og þykir sjálfsagt. Mér þykir líklegt að Grafarvogsbúar sæki mikið af sinni þjónustu og verslun í Kringluna, Smáralind og Skeifuna. Verslunarmiðstöðvar inni í hverfinu eru ekkert sérlega blómlegar – fremur en annars staðar í hverfum borgarinnar.

Það er líka dýrt og erfitt að halda uppi almenningssamgöngum – allar lagnir verða lengri en ella og umferðarmannvirki taka mjög mikið pláss. Landnýtingin verður mjög léleg, það er hermt að um fimmtíu prósent skipulagðra svæða í Reykjavík séu götur og bílastæði.

Vegna þess að alltaf er verið að byggja ný hverfi, lengra frá miðjunni þarf sífellt að byggja nýja skóla og leikskóla.

Þannig að svarið við áhyggjum þeirra í Grafarvoginum er í raun einfalt: Þéttari byggð þar sem er grundvöllur fyrir meiri þjónustu í nærumhverfinu.

Ef smellt er hér má finna dæmi um ótrúlega rúmfrek umferðarmannvirki í smáborginni Reykjavík.