Sagt er frá því í fjölmiðlum í dag að fjárfestar sem eiga peninga erlendis sjái sér leik á borði að koma með þá til landsins, fá góðan afslátt af íslenskum krónum, og kaupa Íslandsbanka.

Morgunblaðið segir að væntingar séu um gengi krónu gagnvart evru upp á 300 í stað 170!

Þetta er lýsandi dæmi um það sem er bogið við hagkerfið hér á tíma gjaldeyrishafta. Við höfum yfirstétt sem hefur aðgang að erlendum gjaldeyri og svo krónufólkið sem heima situr – og fær enga afslætti af sínum fjárfestingum, hvort sem er í fyrirtækjum eða bara húsnæði.

Annað í þessu er að þarna er verið að fjárfesta í fjármálastarfsemi en ekki framleiðslugreinum – þar sem vöntunin á fjárfestingu er mest. Menn gætu sagt að þar sé skortur á fjárfestingartækifærum, en vandamálið er líka að menn þora ekki að fjárfesta þar.

Það er líklegt að fjármálastarsemin skili sneggri og auðfengnari gróða. En það er þó ekki einhlítt, líkt og kemur fram  í litlu bréfi sem hollvinur síðunnar sendi:

„Vert að hafa i huga vegna kaupa lífeyrissjóða á hlut í Íslandsbanka:
– Bankinn er ekki skráður á hlutabréfamarkaði og því enginn skýr
verðmyndun með bréfin. Er það ný stefna hjá lífeyrissjóðunum að fara
að fjarfesta stórt í óskráðum félögum?
– Eigið fé bankans er afar óvíst þar sem t.d. enn liggur ekki fyrir
uppgjör vegna ólögmætra gengislána. Vita lífeyrissjóðirnir hvað þeir
eru að kaupa?
Sennilega er hæpið að nokkurs staðar á hinum Norðurlöndunum myndu
lífeyrissjóðir taka þátt í svo mikilli áhættufjárfestingu.“