Það getur verið að Grikkir séu í kreppu, en þeir kunna að njóta lífsins betur en flest fólk sem býr norðar í Evrópu.

Hér á eyjunni eru allir saman, ungir og gamlir – það er fjarskalega mikið langlífi hér og gamla fólkið situr úti á torgum.

Börnin hlaupa um og eru í bolta- og búðarleikjum og enginn er að fást um þótt klukkan sé orðin margt. Litlir krakkar leika sér með stórum krökkum.

Það var spiluð tónlist á uppáhaldskaffihúsinu okkar í kvöld, hjá Stratosi, það var kona með gítar sem er ættuð frá eyjunni og eyjarskeggi með bouzouki.

Margir þekktu lögin og sungu með. Sumir brugðu undir sig betri fætinum og dönsuðu undir laufþaki torgsins.

Sá sem söng hvað mest og lengst er lögregluþjónninn á eyjunni – hann lítur út eins og hann sé kominn beint úr lögguþætti, er hávaxinn, grásprengdur og myndarlegur, en á frekar hrjúfan hátt. Hann er reyndar sjaldnast í búningi.

Það er mjög traustvekjandi að löggan sitji á torgi með fólkinu og syngja á föstudagskvöldi.

Í dag var nafndagur þeirra sem heita Petros. Þeir eru margir sem bera það nafn og því var hvarvetna verið að bjóða manni kökur – nafndagar sem eru helgaðir dýrlingum þykja ekki síður merkilegir hér en eiginlegir afmælisdagar.

Talandi um lögregluna, þá var framinn nokkuð frægur glæpur hérna fyrir svona þrjátíu árum. Þá var í heimsókn á eyjunni mikill kirkjuhöfðingi, gott ef það var ekki sjálfur Patríarkinn í Kostantínópel, höfuð grísku kirkjunnar. Allir eyjarskeggjar voru mættir niður á höfn til að kveðja hann, það var fjöldi báta úti á sjónum.

Á sama tíma var að reyna að laumast burt hollenskur maður með þungar byrðar. Hann hafði farið um kirkjur á eyjunni og stolið íkonum. Ætlaði að reyna að komast burt meðan augu eyjaskeggja beindust annað.

En hann var semsagt handtekinn áður en að hann komst í skip.

Kaffihúsið hjá vini okkar Stratosi. Þarna sitja eyjaskeggjar löngum stundum – á sunnudaginn horfum við á úrslitaleikinn í EM þarna á torginu.