Ég horfði í gær á fræga kvikmynd sem heitir Z.

Hún er eftir grísk/franska leikstjórann Costa-Gavras og fjallar um þegar frægur stjórnmálamaður, læknir, íþróttagarpur, vinstrisinni og friðflytjandi, Gregoris Lambrakis, var myrtur af hægri öfgamönnum í Thessaloniki árið 1963.

Þetta er einn frægasti atburður í grískum stjórnmálum. Lambrakis var sannkallaður landaljómi sem naut vinsælda, virðingar og aðdáunar; ólgan sem ríkti í pólitíkinni á þessum árum endaði loks í valdatöku herforingjanna. Þeir tóku ýmsa félaga Lambrakis, myrtu þá, pyntuðu eða sendu í útlegð.

Það vakti athygli mína hvernig öfgamennirnir í myndinni, sumir úr hernum og lögreglunni, aðrir úr alþýðustétt, töluðu um stjórnmálamenn.

Viðkvæðið var að það væri sami rassinn undir þeim öllum. Þeir hugsuðu aldrei um neitt nema sjálfa sig. Lýðræðið væri einskis virði vegna þessa.

Menn ættu að passa sig hvað þeir biðja um. Stjórnmálamenn geta verið lélegir, en kerfið sem við búum við er þess virði að við berjumst fyrir það.

Og ef við höldum áfram að endurtaka þetta í sífellu, þá er hættan að við opnum leiðina fyrir öfgamenn og lýðskrumara.

Gáum að því.