Ýmsum rökum er beitt með og á móti evrunni. Ein þau athyglisverðustu koma fram í grein sem Katrín Jakobsdóttir skrifaði í Blaðið í gær. Kannski er athyglisverðast að þau skuli koma í þessari mynd frá stjórnarandstöðuþingmanni.

Þar segir varaformaður Vinstri grænna – stærsta stjórnarandstöðuflokksins, flokks sem yfirleitt heldur uppi harðri gagnrýni á íslenskt samfélag og finnur þar ótal meinsemdir – að ástandið hérna sé barasta gott. Eiginlega mjög gott – eða varla er hægt að skilja orð Katrínar öðruvísi:

„Það sem vekur hins vegar athygli er sú aðferð manna að láta sem hér sé allt á hraðri leið norður og niður ef evran verður ekki tekin upp, helst í gær. Í nýlegri lífsgæðarannsókn Sameinuðu þjóðanna lentu Noregur og Ísland í efstu tveimur sætunum yfir þau lönd heimsins þar sem lífsgæði eru mest en hvorugt þessara landa er í ESB né með evru. Þetta er aðeins ein af fjölmörgum vísbendingum sem sýnir að bæði þessi ríki hafa spjarað sig mjög vel á ýmsum sviðum samfélagsins og þurfa ekki endilega neina bráðameðferð við kvillum sínum. Þess vegna er orðræða evrusinna nokkuð furðuleg því þar tala menn oft eins og hér séum við í frjálsu falli niður í hyldýpi eymdar og volæðis og ekkert fái okkur bjargað nema allra-meina-bótin sem er evra.“

Annars veit ég ekki hvað hún heitir sú tegund af rökfræði sem felst í því að búa til viðhorf handa andstæðingnum og svara þeim svo, en ekki er ég viss um að þeir sem eru að spá í evrunni telji að hún sé „allra meina bót“?

Er ekki frekar að þeir hafi vissar áhyggjur lítilli mynt í galopnu hagkerfi sem er orðin leiksoppur spákaupmanna og þeirri staðreynd að bæði fólk og fyrirtæki kjósa aðra gjaldmiðla en krónuna – án þess að stjórnvöld hafi nokkuð um það að segja?

Um þetta er fjallað í leiðara Viðskiptablaðsins í gær. Þar skín í gegn ákveðinn ótti við að Samfylkingin taki frumkvæði í málinu meðan Sjálfstæðisflokkurinn og formaður hans þegja.

Lokaorð leiðarans hljóða svo:

„Á meðan verður krónunni hægt og rólega rutt út af atvinnulífinu.“