Tryggvi Herbertsson og Vilhjálmur Egilsson bera það til baka að þeir hafi neitað að taka umfjöllun um eignir Íslendinga í skattaskjólum erlendis inn í skýrslu um íslenskt skattaumhverfi. Tryggvi segist lítið hafa mætt á fundi nefndarinnar.
Neitun Vilhjálms er reyndar dálítið einkennileg, því hún felur það í sér að hann hafi viljað láta kanna hvernig væri hægt að gera Ísland að einu af þessu umdeildu svæðum í heiminum – semsagt að skattaparadís.
Svona eru orð Vilhjálms í frétt Fréttablaðsins:
Vilhjálmur segir rétt að hann hafi ekki verið fylgjandi tillögu Indriða. Indriði hafi ekki kynnt neina úttekt á skattaskjólum heldur „smávegis texta eftir sjálfan sig“, unninn upp úr grein sem hann hafði skrifað, og viljað fá hann birtan óbreyttan. Nefndarmönnum hafi ekki þótt textinn eiga erindi í skýrsluna. Enn fremur hafi ekkert verið í þessum texta Indriða sem hafi neitt að gera með það sem nú er í umræðunni varðandi skattaskjól og eignir Íslendinga þar.
Hann segist hafa viljað gera víðtækari úttekt sem sneri að því að skoða hvað aðrar þjóðir gerðu til að laða til sín skattgreiðendur en nefndin hafi ekki haft tök á því og umfjöllun um þau mál því orðið afar fátækleg þegar upp var staðið. „Við Tryggvi Þór fengum aldrei hljómgrunn til að fjalla sérstaklega um þetta,“ segir hann.
„Þannig að það var ekki þannig að við hefðum verið að beita okkur gegn umfjöllun um skattaskjól heldur þvert á móti. Ef við hefðum fengið að ráða þá hefði verið vönduð úttekt á því hvað aðrar þjóðir eru að gera til að laða til sín skattgreiðendur. Sem er annað heiti á því sem Indriði kallar skattaskjól,“ segir Vilhjálmur.
Aðspurður segir Vilhjálmur orðið við í þessu samhengi meðal annars eiga við um hann sjálfan og Tryggva.
Annars hefur Indriði H. Þorláksson skrifað margt um skattaskjólin – og eignarhald á íslenskum fyrirtækjum – á vef sinn og telst líklega manna fróðastur um þessa starfsemi – kannski fyrir utan þá sem hafa unnið við að koma peningum þangað.
