Boris Berezovskíj segir að Ísland hafi verið notað sem peningaþvottaveita fyrir rússneska ólígarka.
Ég hef ekki hugmynd um hvort þetta er satt hjá manninum.
Í fyrra sat ég á næsta borði við hann á veitingahúsi í London. Hann var aðallega upptekinn við að tala í farsíma.
Berezovskíj hatar Pútín og hatrið er gagnkvæmt. Hann er einn þeirra manna sem Pútín vill feigan.
Orð hans verða að skoðast í því sambandi.
Andrei Lugovoi, sem grunaður er um að hafa myrt blaðamanninn Alexander Litvinenko í London í hittifyrra, reyndi að klína morðinu á Berezovskíj. Litvinenko, sem var fyrrverandi KGB maður, sagði hins vegar þegar hann flúði til London 2001 að honum hefði verið falið að myrða Berezovskíj.
En Berezovskíj hefur líka sambönd við upplýsingaveitur innan Rússlands. Fyrir mann í hans stöðu eru góðar upplýsingar lífsspursmál.
Þannig að í raun þurfa íslenskir rannsóknaraðilar að ná tali af Berezovskíj. Og reyndar líka Andrei Soldatov, einn helsta rannsóknarblaðamann Rússlands, sem skrifaði í fyrra í tímaritið Novaya Gazeta:
“Probably, the reason is that Russian mafia came to Britain following its own business. Money laundering being its main task, Iceland and London City were used for that. The City was convenient because the new Labourits had created especially favorable conditions for attraction means into economy of London.”
Utanríkisráðuneytið íslenska hefur sent frá sér yfirlýsingu þar sem segir að alþjóðlegum lögum um fjármálastarfsemi sé framfylgt hér.
En hefur yfirleitt einhverjum lögum um fjármálastarfsemi verið framfylgt hérna?
Nema kannski frumskógarlögmálunum?
Þorvaldur Gylfason skrifaði í grein stuttu eftir áramót:
“Þegar allt virtist leika í lyndi, höfðu útlendingar engan sérstakan áhuga á íslenzkum innanlandsmálum. Nú er staðan gerbreytt. Neyðin steypist nú grimm og köld yfir íslenzk heimili og fyrirtæki sem fæst sleppa undan krumlunni. Tugþúsundir erlendra sparifjáreigenda hafa tapað geipifé á viðskiptum við íslenzka banka. Minningin um óðaverðbólgu áranna milli stríða lifir enn í þýzkum fjölskyldum, svo að Þjóðverjar hafa megna óbeit á fjármálaóreiðu. Þeir hefðu vísast við eðlilegar aðstæður lagt kapp á að tryggja Íslandi aðgang að Evrópusambandinu við vildarkjörum, en nú er velvild þeirra í uppnámi. Fórnarlömb bankanna utan lands og innan vilja nú fá að vita, hvernig allt var í pottinn búið. Þau vilja fá að vita, hvers vegna stjórnvöld leyfðu bönkunum að vaxa landinu yfir höfuð á örfáum árum og skilja eftir sig sviðna jörð. Þau vilja fá að vita, hvers vegna ríkisstjórnin hefur ekki enn fengizt til að fela útlendingum rannsókn bankahrunsins. Þau vilja vita, hvort skilanefndir bankanna hafa selt eignir út úr bönkunum á gráu svæði milli greiðslustöðvunar og gjaldþrots. Þau vilja fá að vita, hvort þrálátur orðrómur um, að bankarnir hafi einn eða fleiri stundað fjárböðun fyrir rússneska auðkýfinga, á við rök að styðjast. Það yrði varla til að auka hróður Íslands í útlöndum, ef íslenzkir blaðamenn héldu áfram að leiða málið hjá sér og létu erlendum blaðamönnum einum eftir að draga fram sannleikann. Eitt er víst: erlendir blaðamenn munu halda áfram að fletta ofan af bankahruninu, aðdraganda þess og úrvinnslu, að kröfu erlendra lesenda. Íslendingar mega ekki láta sitt eftir liggja, hvorki blaðamenn né aðrir. Ærinn er samt sæmdarmissirinn.“
Annars er þessi grein úr Morgunblaðinu frá 2005 áhugaverð í þessu sambandi, um danska lögfræðinginn Galmond og ólígarkann Mikhail Friedman.
