Þorgerður Katrín fer ekki í formannsframboð. Samt er víst að eitt sinn hafði hún augastað á því að verða fyrsta konan til að leiða Sjálfstæðisflokkinn.

Mál eiginmanns hennar, Kristjáns Arasonar, er vissulega erfitt fyrir hana. Hann var kannski ekki í alinnsta hringnum í Kaupþingi – en bara rétt þar fyrir utan.

En Þorgerður hefur líka orðið fyrir harðri atlögu innanflokks. Atlagan er komin frá Davíð Oddssyni og stuðningsmönnum hans sem eru sárgramir út í Þorgerði fyrir að taka líklega í ESB aðild og þó aðallega fyrir að hún talaði af óvirðingu um gamla foringjann.

Sagði honum hálfpartinn að þegja.

Þorgerður er persona non grata í þessum hópi. Honum þætti ekki slæmt að geta fellt hana úr varaformannssætinu líka.

Málin leggjast vel fyrir Bjarna Benediktsson. Hann tilkynnti framboð sitt og daginn eftir var birt skoðanakönnun sem sýndi yfirburðastöðu hans. Könnunin var gerð af frænda Bjarna, öðrum engeyingi, Benedikt Jóhannessyni. Það var þægilegt fyrir Bjarna.

Bjarni er greinilega sá sem á að taka við, erfðaprinsinn, maður sem hagsmunabandalögin sem eru svo sterk í flokknum geta vel fellt sig við. Nú hentar vel gera lítið úr því að Bjarni lýsti yfir stuðningi við aðildarviðræður við ESB fyrir jólin.

Sennilega var sú yfirlýsing aðallega til innanflokksbrúks, fremur en að hún hafi byggt á mati á hvað væri best fyrir land og þjóð.

Guðlaugur Þór Þórðarson áttar sig líklega á því að hann á lítinn séns í að verða formaður flokksins. Hann mun stefna á fyrsta sætið í prófkjörinu í Reykjavík. Það má teljast gott ef hann vinnur það. Gamli Davíðsarmurinn er lítið hrifinn af Guðlaugi – úr þeim herbúðum heyrist söguburður um að hann hafi verið of hliðhollur Baugi.

Þá er reyndar spurning hvað Kristján Þór Júlíusson gerir. Hann virðist stefna í að verða óskoraður leiðtogi flokksmanna sem koma utan af landi.

Og kannski er fullmikið af því góða að bæði formaður og varaformaður flokksins komi úr sama kjördæmi, bláa kraganum í kringum Reykjavík.