Torfi Hjartarson bað mig að birta þessa grein.
— — —
Nú hefur Hörður Torfason „gargað“ Burt, Burt, Burt á sextán útifundum í röð eins og forsætisráðherra myndi orða það. Með hugrakkri framgöngu tókst Herði að sameina fólk í því að mynda óbærilegan siðferðislegan þrýsting á ríkisstjórnina þannig að hún hrökklaðist að lokum frá völdum. Fjármálaeftirlitið fór eitthvað suður á bæi og Seðlabankastjóri er að beisla jálkinn. Sumir urðu saddir og fóru heim en aðrir fóru að mynda stjórn til að taka á vanda heimila og fyrirtækja eins og það er orðað.
Hverjar voru helstu ástæður þess að stjórnin fuðraði upp í vantrausti – jú, lagasetning sem miðaði eingöngu við þarfir bankanna, vítaverð stjórnsýsla og það sem mestu máli skiptir að hún tók ekki á aðalgerendunum í hruninu, eigendum bankanna sem notuðu peninga sem þeim var treyst fyrir eins og sparibaukana sína.
En hvað hefur breyst? Ætlar nýja stjórnin að ganga að „bankaræningjunum“ og tryggja frystingu eigna á móti óbætanlegu tjóni sem þeir hafa valdið ? Já, segja Vg, kannski segir Samfylking og eftir rannsóknina segir Framsókn. Tínd eru til sömu „rök“ og fráfarandi stjórnvöld notuðu eins og: „Við þurfum að leyfa réttarríkinu að hafa sinn gang, ekki má framkvæma eignafrystingu án rökstudds gruns, rannsóknarmenn vinna hörðum höndum, köllum yfir okkur skömm Mannréttindadómstólsins o.s.frv.“
Ég ætla að fullyrða það hér og nú að stjórnmálamenn á Íslandi eru ekkert annað en leppar auðhringanna, sem Sjálfstæðisflokkurinn og Framsóknarflokkurinn fóðruðu ef ekki verður gengið að auðhringunum þegar í stað – nógu mikill tími hefur tapast.
Það eina sem íslenskir stjórnmálamenn virðast kunna almennilega, fyrir utan auðvitað að þjónusta auðhringi við lagasetningar, er að setja neyðarlög á eigin landsmann, hneppa þá í átthagafjötra og senda þeim reikninginn fyrir skuldir óreiðumanna.
Ég ætla að vekja athygli á nokkrum atriðum sem sýna svart á hvítu að aðgerðaleysi gagnvart „bankaræningjunum“ er í hróplegu ósamræmi við aðgerðir gagnvart almenningi:
– Listinn er ca. 30 manns – hann á sér samsvörun í stærstu eigendum bankanna sem jafnframt eru stærstu skuldunautar þeirra þ.e. þeir sem tóku til sín annarra manna fé án nægjanlegra veða.
– Sett voru neyðarlög og gjaldeyrishöft á almenning (99,99% þjóðarinnar) á Íslandi í október. Með því voru stjórnvöld að tryggja að eignir landsmanna (í formi gjaldeyris) yrðu ekki fluttar úr landi – sem sagt frystar. Neyðarlög. Stærsta fangelsi í Evrópu. Landsmönnum var beinlínis bannað með lögum að verja hendur sínar og eignir næstu tvö árin.
– Bretar settu lög á Landsbankann og tóku yfir Kaupþing í Englandi í október. Með því voru bresk stjórnvöld að tryggja að eignir (í formi gjaldeyris) yrðu ekki fluttar úr landi – sem sagt frystar. Neyðarlög. Fjöldi manns á peninga þarna inni og hefur enn ekki fengið þá.
– Hollendingar, Norðmenn, Þjóðverjar, Luxemborgarar, Belgar (ESB) hafa með einum eða öðrum hætti tekið yfir eða lokað útibúum og starfsstöðvum útrásarbankanna í þessum löndum. Með því eru viðkomandi stjórnvöld að tryggja að eignir séu ekki fluttar úr landi – sem sagt frystar. Fjöldi manns á peninga þarna inni og hefur enn ekki fengið þá.
– Grunur um að eigendur bankanna (sem lánuðu sjálfum sér peninga annarra m.a. án veða og eru enn fremur eru ábyrgir fyrir hruni bankanna og 2000 milljarða skuldasúpu landsmanna) hafi komið stórum fúlgum undan. Ekkert gert til að koma höndum yfir verðmæti – ekkert gert til að eignir þessara manna verði til staðar þegar rannsókn lýkur og dómar falla – ekkert fryst – engin neyðarlög. Alkul á Íslandi – 30 stiga hiti við barinn á Cayman.
Mikilvægt er að framkvæma frystingu eigna sem fyrst að því að það er verið að koma meiru og meiru af þessum eignum undan eins og dæmin sanna. Ekki er verið að tala um að svipta neinn eignum sínum heldur að frysta þær, til samræmis við aðgerðir á almenningi, á meðan rannsókn fer fram og þar til dómur fellur en það gæti tekið langan tíma. Um er að ræða allar eignir þessara manna í fyrirtækjum og eignarhaldsfélögum innanlands og utan í Luxemburg, Englandi og skattaskjólum. Einhverjar eignir eru þó komnar í umsjón erlendrar vörsluaðila. Ég hef trú að ýmsir stórir lánardrottnar gömlu bankanna séu meira en fúsir til að aðstoða við alþjóðlega frystingu.
Munu stjórnvöld bera sig eftir „ránsfénu“ af alvöru eða skortir þau nauðsynlegt siðferðisþrek til að standa í því að bögga vini sína? Er eftirspurn eftir Nýrri eða Gamalli Framsókn sem tekur að sér að verja auðhringi og „skipulagða glæpastarfsemi“?
Það gildir einu hvort þetta þjóðfélag var „rænt“ og sett á hausinn með lögmætum hætti eða ekki. Landráð með rænu eða í ógáti. Þessir menn löguðu lögin að sinni starfsemi með hjálp stjórnvalda. Verðum við úthrópuð „Ræningjar norðursins“ vegna örfárra einstaklinga? Menn verða að sæta ábyrgð annars verður hér ekki byggilegt.
Torfi Hjartarson
