Hvað varð um Icesave peningana?
Líklegast þykir mér að Icesave hafi farið í að bjarga bankanum frá skuldahala sem þeir höfðu stofnað til vegna misheppnaðra fjárfestinga útrásarvíkinga.
Því var Icesave peningurinn ekki tekinn og fluttur beint til aflandseyja.
Einfalt dæmi um illa rekin banka:
Víkingafyrirtæki vill kaupa fyrirtæki í útlöndum og fær fyrir það lán hjá Landsbankanum. Lánið er til 5 ára og er með 5% vexti. Til að fjármagna lánið tekur bankinn lán til eins árs hjá evrópskum stórbanka með 3% vöxtum. Hagnaðarvon bankans er að svipað lán verði mögulegt næstu fimm árin og að bankinn geti þar með grætt 2% sem eru á milli.
Svo kemur í ljós að víkingafyrirtækið tók slæma ákvörðun og fyrirtækið í útlöndum var ekki svo arðbært. Við þetta lækkar veðhæfi lánsins. Ef að mörg slík lán eru í safni bankans minnkar lánshæfni alls bankans og í stað þess að fá lán með 3% vöxtum bjóðast aðeins lán með 5% vöxtum. Við þetta hverfur allur hagnaður bankans.
Bankinn er semsagt hrikalega illa rekinn og á beinustu leið á hausinn. Þegar bankinn fer lokst í þrot (sem hann hefði gert óháð alþjóðakreppu) þá þarf að fara yfir eignirnar. Þar er veð í víkingafyrirtækinu. Víkingafyrirtækið á nokkur verðlaus fyrirtæki og svo fullt af skuldum. Eigendurnir búnir að taka út risastóra kaupréttarsamninga og auk þess verið á ofurlaunum. Líklegast hafa þeir svo flækt viðskiptin á kaupréttarsamningunum í gegn um aflandseyjar til þess að greiða ekki skatt.
Ekkert fæst upp í skuldir víkingafyrirtækisins þegar það fer í gjaldþrotaskipti. Til þess að fela þessa staðreynd og ljúga að sjálfum sér þá er talið að fyrirtækin gætu nú verið ágæt ef ekki væri fyrir alþjóðakreppu. Því eru fyrirtækin ekki gerð upp og þeir fáu peningar sem eftir eru fara í að halda uppi rekstri fyrirtækis sem mun aldrei ganga upp. (Líklegast vissu víkingarnir það og notuðu sér bara heimsku bankans til að ná sér í auðfengið fé).
Icesave peningarnir fara sem sagt í að afskrifa skuldirnar til þessarra víkingafyrirtækja þegar þau verða loksins gerð upp. Hverfa ofan í peningahýtina sem búið var að skapa á tímum ódýrra lána.
— — —
Mótmælin þurfa að beinast að féflettunum
Ef fiktað hefur verið við gögnin er það klárlega lögbrot. Það hlýtur að vera hægt að rekja allar þessar greiðslur og gjörninga. En í ljósi sögunnar væri það eftir hæstarétti að ógilda dóm héraðsdóms í máli Vilhjálmar Bjarna gegn stjórn Glitnis og senda málið aftur heim í hérað? Þetta mun einungis hafast með endalausum málaferlum. Seinagangurinn varðandi útibúin í Lúxembúrg er óskiljanlegur. Fjármagnið héðan fór allt þangað og þaðan til hinna ýmsu skattaparadísa. Það þarf að rannsaka og rekja. Það þarf að skora á nýju stjórnina að rekja þetta allt saman. Um það þurfa næstu mótmæli að snúast. Að þeir sem stofnuðu til skuldanna skili aftur því sem þeir hafa tekið ófrjálsri hendi og íslenskur almenningur sitji ekki í súpunni. Ef mótmæli hér koðna niður einungis vegna þess að Þingvallastjórnin féll þá er eitthvað að Íslendingum. Nú þarf að beina búsáhaldabyltingunni í rétta átt. Að féflettunum.
— — —
Vanhæfni Seðlabankans
Önnur leið til að losna við Seðlabankastjórana alla er sú að reka þá einfaldlega fyrir vanhæfni strax (með lágmarks uppsagnarlaunum í 6-12 mánuði). Ef þeir verða óánægðir geta þeir rekið sín mál fyrir dómstólum ef þeir kjósa svo.
Til grundvallar þessu myndi ég nefna þau atriði sem Ólafur Ísleifsson hefur nefnt:
1. Krónan HRUNDI
2. Gengið HRUNDI
3. Fjármálatöðuleikinn HRUNDI
4. Bankarnir HRUNDU
5. Greiðslumiðlunin við útlönd HRUNDI
6. Lánstraustið HRUNDI
7. Seðlabankinn varð tæknilega gjaldþrota
Að auki má nefna þessi atriði þar sem stjórn Seðlabankans brást:
Seðlabankinn gat ekki uppfyllt skyldu sína um að vera banki til þrautarvara.
Seðlabankinn kom í veg fyrir að bankar flyttu starfsemi sína á önnur gengissvæði.
Seðlabankanum tókst ekki nema einusinni að halda verðbólgu innan marka (2,5%) en hún stefnir nú i 20%.
Seðlabankinn lækkaði bindiskyldu á banka.
Seðlabankinn brást eftirlitshlutverki sínu og sinnti ekki skyldum um samvinnu og samskipti við Fjármálaeftirlit og bankamálaráðherra auk skorts á eðlilegum samskiptum við ínnlendar fjármálastofnanir.
— — —
Hið jákvæða við ástandið
Á tímum sem þessum eru allar hugmyndir nauðsynlegar og umræða um þær líka. Mín skoðun er sú að hér þurfi ekki að leita langt yfir skammt. Hér er lýðræði, við getum kosið okkur nýtt fólk til að stjórna landinu.
VIð þurfum ekki bara að stokka upp í pólitíkinni, á alþingi og annarstaðar heldur þurfum við líka að stokka upp í hausnum á okkur öllum. Hví hræðast sumir kosningar? Jú, það gæti verið erfitt fyrir fólk sem aldrei nokkurn tíma hefur viljað hugsa – já, hugsa – um það í hvernig samfélagi það vill lifa, heldur valið að kjósa sama flokkin í áratugi af gömlum vana. Þannig hefur fólk í raun sloppið við að taka ábyrgð á sínu samfélagi, hefur lítið viljað vasast í gagnrýninni hugsun, hvað þá að skoða málefnin niður í kjölinn og neita að taka við niðursoðnum pólitískum pökkum frá agulýsingastofum og spunameisturum.
Þannig hefur Sjálfstæðisflokkurinn mokað til sín atkvæðum fólks sem hann vinnur í raun gegn og fólk hefur kosið hann ár eftir ár eftir ár. Nú þarf fólk hinsvegar að fara að velja sér í raun nýja stefnu, þarf að standa upp til að verja sína lífsafkomu og samfélagið allt OG það getur hreinlega verið ógvænlegt fyrir marga. Þráin og þörfin fyrir sterka leiðtogann sem reddar málunum og tekur af þeim alla ábyrg er gegnin sér til húðar og þetta fólk er ringlað.
Hið jákvæða við ástandið í dag – þó að maður hefði viljað sjá þetta gerast á annan hátt – er það að fólk sem hingað til hefur ekki fylgst með þjóðmálum, pólitík og samfélagsþróun og vissi ekki hvað ráðherrar eða þingmenn hétu, hvað þá í hvaða flokki þetta fólk allt var, ER FARIÐ AÐ FYLGJAST MEÐ, er farið að hugsa, er farið að krefjast breytinga og búið að átta sig á því að það hefur eitthvað að segja með það hverjir stjórna landinu. Fólkið sem aldrei spáði í hlutina er farið að gera sér grein fyrir því að ATKVÆÐI þeirra ber með sér ábyrgð, hefur áhrif á það hvernig samfélagi við lifum í, og er mikilvægt.
Það eru breyttir tímar og kosningar þurfum við eins fljótt og auðið er.
— — —
Endurskoðendur
Hvernig stendur á því hvað endurskoðendur sleppa vel í gegnum alla þessa vitleysu? Af hverju snúast flest spjót að stjórnvöldum, sum að bönkum og útrásarvíkingum, en nærri engin að öllum endurskoðendunum sem hjálpuðu þeim og létu þetta viðgangast?
Flestar vafasömu aðferðirnar sem komið hafa í ljóst (margar löglegar en klárlega siðlausar) eru afurðir endurskoðenda.
Ég veit ég er ekki að segja þér fréttir – þú hefur oft haft orð á þessu – en af hverju er þetta ekki í umræðunni?
— — —
Gjaldeyrisviðskipti
Aftur á móti ef við snúum okkur að Straumi þá sendi ég þér þær upplýsingar í
svona handritsformi en það fór nokkurn vegin svona fram. Ætlaðir þú að skipta
peningum/seðlum þá var það ekki hægt eða mjög langsótt.
Hugsa að þetta með Strauminn spili eitthvað inn í þetta og þeir sem segja annað
vita annað hvort betur að þetta fór fram eða það þeir trúa ekki neinu upp á
þetta fyrirtæki.
Það vil svo til að ég sjálfur hringdi sjálfur í þá nokkrum sinnum til að selja
gjaldeyri fyrir skjólstæðinga mína sem eru í útflutningi.
Það skrítna var að ég hringdi í ákveðin aðila hjá þeim og fer í gegnum ferlið
um að fá samband og alltaf verið að segja að þetta yrði tekið upp.
Svona var þetta nánast alltaf hjá þeim.
Næ sambandi við miðlara.
Spyr hann: Ég þarf að selja gjaldeyri, evrur eða dollara er spurt. Evrur.
Hvað er farsíminn eða símanúmer hjá þér. Gef númer upp.
Ég hringi til baka rétt strax.
Lagt er á.
Stuttu síðar er hringt aftur í mig og þá þrisvar með farsíma númeri og tvisvar
sé ekki númer, þ.e leyninúmer. Þar sem þetta voru fimm viðskipti í heildina sem
ég kom á fyrir mína viðskiptavini.
Þá byrja spurningar fyrir alvöru hjá þeim:
Hvar eru peningarnir sem þú ætlar að selja? Hversu há er þessi upphæð sem vilt
selja? Í hvaða landi eru þessi peningar staddir í dag?
Ég: Á reikningi í LUX (hvaða lands sem er, skiptir ekki máli en það varð að
vera á erlendum reikningi).
Getur þú millifært af þeim reikningi sjálfur eða getur þú látið millifæra af
þeim reikningi inn á reikning hjá okkur í London, Copenhagen eða Lúxemborg.
(Peningar mega alls ekki koma til Íslands eða inn á reikninga hjá Straumi hér á
landi.).
Svo er samið um gengi á milli aðila og nánast undantekningarlaust var verið að
bjóða upp á gengi sem var um bil 13-17% hærra heldur en miðgengi Seðlabanka.
Svo voru gefnar upplýsingar um inn á hvaða reikninga ætti að leggja þessar
upphæðir.
Fengnar upplýsingar um reikninga hjá þér hér á landi og greiðslur voru
millifærðar beint inn á reikninga skjólstæðinga minna.
S.s dæmið var þannig að þú lagðir inn á reikning erlendis hjá þeim. Gjaldeyrir
kom aldrei til Íslands. Þeir leggja svo inn á þinn reikning hér á landi.
Auðvitað koma strax spurningar um hvernig þetta er fóðrað í bókhaldi en einn af
þeim sagði að hægt væri að segja að þetta væru t.d kaup á sérfræði þjónustu,
útborgun vegna erlendra hlutabréfa/skuldabréfa o.s.f.
Þetta er einfalda útgáfan af þessu dæmi
— — —-
Ísland orðið hugtak yfir efnahagshrun
Hér ytra finnur maður sífellt meir fyrir því að Íslendingar eru búnir að missa mannorðið erlendis. Þannig er það nú og ætti Siggi Einars kannski að hugsa meira um það en að koma með ömurlegt yfirklór.
Ég er ekki viss um að fólk á Íslandi geri sér almennt grein fyrir því hversu almennt er orðið að nota „Iceland“ sem hugtak yfir efnahagslegt hrun.
Roger Cohen skrifar grein í Herald Tribune á mánudag og þar er þessu hugtaki „Iceland“ beint áreynslulítið, svona með sjálfsögðum hætti;
„There are three major European powers: Britain, France and Germany. Britain is going through a meltdown so severe that the joke there is that the country is the next Iceland. That aside, its European credentials are always a little suspect“.
Hér má svo sjá hvernig skopmyndateiknari Jótlandspóstsins sér íslenska mótmælendur.
Greinilegt er annars af umfjöllun danskra fjölmiðla á undanförnum dögum að tónninn er orðinn jákvæðari í garð Íslendinga. Mótmælin og reiðin sem birst hafa í garð óhæfra og spilltra stjórnvalda hafa sýnt Íslendinga í öðru ljósi. Svo virðist sem Danir séu hættir að fyrirlíta Íslendinga og að sú tilfinning sé að víkja fyrir vorkunn. Það er þó altént skref í rétta átt.
— — —
Lífeyrissjóðirnir…
…tala nú ekki við suma af þessum bankaauðmönnum hverjum nema í gegnum lögfræðinga núna.
Þeir voru plataðir upp úr skónum einnig.
— — —
Að innleysa hagnað
Við þekkjum bankafjörið og þetta hugtak að „innleysa gengishagnað“
Mér sýnist Vinstri grænir vera komnir í þennan gír, þeir vilja kosningar strax til að innleysa stundarhagnað sem sýndur er í skoðanakönnunum.
Þetta finnst mér vera ný birtingarmynd græðgisvæðingarinnar, ná í meira en menn eiga raunverulega innistæðu fyrir.
Ef Vinstri Grænir bíða með kosningar, þá ná grasrótarhópar að skipuleggja sig og einhverjir ná að bjóða fram,
Sjálfstæðisflokkurinn nær að endurskipuleggja sig
Samfylkingin nær að snyrta sig aðeins til
Framsókn að kynna sig betur
Frjálslyndir halda bara áfram í frjálsu falli.
En það sem kemur til með að reyta mest fylgi af Vinstri Grænum er að þeir verða að koma með tillögur til lausnar – leysa málin – og það verður ekki allt vinsælt.
Nú er ekki hægt að vera bara á móti, það þarf að taka óvinsælar ákvarðanir.
Þeir geta hugsanlega kjaftað sig áfram í 45 daga, en ekki sekúndu meira.
Þannig að ég held að VG hræðist að missa um 2% af skoðanakannana-fylgi á hverri viku sem þeir eru í ríkisstjórn, þar til þeir ná síðasta kjörfylgi.
— — —
Þegar áhættan stýrir fyrirtækjum
Ég er af „gamla“ skólanum, trúi á eðlileg gildi í rekstri fyrirtækja, eigið fé eins og við þekktum það og bekenntum hér í den (fyrir tíma heimatilbúins eiginfjár í gegnum uppblásna viðskiptavild), eðlileg og hófleg arðsemismarkmið með áherslu á innri vöxt og uppbyggingu en ekki eilífan samruna og yfirtökur, sterkja stöðu lauss fjár en ekki óhóflega skuldsetningu og samfélagslega ábyrgð í rekstri fyrirtækja í stað taumlausrar græðgi og mannfyrirlitningar.
Ég verð að setja fyrirvara með fréttir kvöldsins, ég er enn að meðtaka það að Kaupþing (KB) sem fyrrum stærsti banki landsins hafi lánað Robert Tchenguiz(RT) og félögum honum tengdum 280 milljarða króna (ég trúi þessu varla ennþá).
Sé þetta rétt vil ég benda þér á eftirfarandi :
Fjármálafyrirtækjum, er við ákvörðun um lánveitingar til viðskiptavina sinna, meðal annars gert að vinna eftir reglum frá Fjármálaeftirlitinu (FME) um stórar áhættuskuldbindingar (reglur nr. 216/2007). Þar segir til um hvað útlán til einstakra aðila og aðilum þeim tengdum geti að hámarki numið sem hlutfall af eiginfjárgrunni viðkomandi lánveitanda(banka).
Í dag segja reglurnar að ekki megi lána einum aðila eða aðilum honum tengdum meira en sem nemur 25% af eiginfjárgrunni viðkomandi fjármálafyrirtækis.
Eiginfjárgrunnur KB var 486 milljarðar í lok árs 2007, hagnaður janúar til júní 2008 var 34 milljarðar, gefum okkur þá að eiginfjárgrunnurinn hafi hækkað um sem nam hagnaðinum og er því kominn í 520 milljarða í lok júní, það er væntanlega sá grunnur sem unnið var eftir.
Hámark fyrirgreiðslu er 25% af eiginfjárgrunni,(eiginfjárgrunnurinn var 510 milljarðar) fyrir-greiðsla á því ekki vera meiri en 127,5 milljarða hjá KB.
Nú bregst mér hins vegar bogalistin…. því 280 milljarðar sem talað er um að hafi verið lánað til RT er í hlutfalli af 510 milljarða króna eiginfjárgrunni um 54%, en það er aðeins fyrir ofan 25%.
Útlánastarfsemi af þessu tagi á ekkert skylt við eðlilegan varfærin viðskiptabankarekstur.
Að lána einum viðskiptavin svo hátt hlutfall, á ekkert skylt við raunveruleikann, allavega er hæpið að hægt sé að tala um að eðlileg varúðarsjónarmið hafi stýrt ferðinni.
Vera kann að KB hafi haft aðrar tækar tryggingar tiltækar sem hægt var að draga frá heildar-skuldbindingu RT við bankann, gott og vel, en útlánið slagar samt verulega upp í raunverulegt eigið fé bankans, sem var í júní lok 2008 tæplega 440 milljarðar.
Hvernig stendur annars á því að yfirhöfuð er verið að lána svo tengdum aðila sem RT alla þessa fjármuni.
RT er eigandi í Exista, Exista er stærsti eigandi KB. RT getur því vart talist neitt annað en innherji í bankanum, allavega á venjulegri íslensku. Vel má vera að regluverk kalli manninn eitthvað annað en hann á jú sæti í stjórn Exista sem aftur á 24% hlut í KB. Hvernig á að útskýra og réttlæta þetta fyrir :
-almennum sparifjáreigendum bankans sem treystu honum fyrir sparnaði sínum,
-almennum hluthöfum með jafnvel stóran hluta sparnaðar síns í hlutabréfum í bankanum,
-kröfuhöfum bankans,
-eftirlitsaðilum
-og öllum þorra almennings í landinu
að bankinn hafi staðið vaktina, ástundað vinnu sína af samviskusemi og gætt kostgæfni og varúðar í vinnubrögðum í hvívetna en samt lánað vel rúmlega helming eiginfjár bankans til eins aðila. Vandséð að slíkar ráðstafanir eigai eitthvað skylt við eðlilega varúð í ákvarðanatöku hjá viðskiptabanka, nær að flokka þetta undir ráðstafanir sem teknar eru í fjárfestingarbönkum.
Það er frumskylda við stýringu fjármálafyrirtækja að þekkja og geta þá um leið stýrt áhættu samfara rekstrinum. Um leið og áhættan fer hins vegar að stýra fyrirtækinu er vá fyrir dyrum.
Er víst að allir geri sér fullkomlega grein fyrir þýðingu þess hvað það þýddi fyrir þessa eigendur að hafa nánast óheft aðgengi að sjóðum bankanna….
Einu sinni var það þannig að starfsmaður mátti ekki taka lán í bankanum sem hann vann hjá nema með takmörkunum, hann varð að fara annað til að fá fyrirgreiðslu. Það var líka kannski bara eðlilegt, hann var þá veginn og metinn eins með hlutlægum hætti en ekki huglægum.
Svo keppumst við um að telja okkur trú um að aukið regluverk og jafnvel samstarf á grundvelli EES sé til bóta, hvað varð eiginlega um heilbrigða skynsemi?
Ástæður hugrenninga minna eru ef þetta getur eitthvað hjálpað þér sjálfum til með innsýn í þennan vinkil fjármálafyrirtækja og svo hreinlega varð ég að finna eitthvað tól til að láta mér renna reiðina.
— — —
Vafasamt reikningshald
Menn hafa undanfarið svolítið látið eins og flest blekkingarspil útrásar og bankamanna séu nýuppfundin, en mér var sögð saga í morgun af útrás sem var ca fyrir 15 árum.
Þetta hef ég eftir manni sem örugglega er ekki að bulla og hefur held ég, gríðarmikla þekkingu á sviðinu…….
Þegar Pizza67 lagðist í víking til Danmerkur á síðustu öld var til þess tekið að rétt eftir opnun einnar pizzabúllu var bókfærð viðskiptavild Danska Pizza67, 100.000.000, og þetta er fyrir 15 árum. Út á þessa vild var slegið lán og slegið um sig.
Þessi sami maður sagði mér að allt viðskiptalíf og rekstur hér á Íslandi væri aftur á steinöld þegar kæmi að reiknishaldi, framfylgni á regluverki og rekstrarhugsun, ef miða ætti við norður Evrópu. Reyndar sagði hann mér að við værum mun líkari löndum sem við gerum grín að og teljum vanþróuð glæpalönd.
Svo er ég með eina staðfesta gjaldeyrissögu ef þú vilt,
Ágætur kunningi minn fékk símtal frá „vini“ sínum í bankanum og var honum boðið að taka þátt í smá ævintýri.
Það fólst í því að hann tók á „pappírnum“ lán fyrir gjaldeyri rétt fyrir árshlutauppgjör, seldi rétt eftir uppgjörið og mátti eiga þá tugi milljóna sem kom í hagnað, reyndar er hagnaðurinn af þessu „viðskiptum“ búinn að fleyta honum í kreppunni fram að þessu.
— — —
Leppur?
Gaeti verid ad Tchenguiz hafi bara verid leppur til ad koma peningum
undan Kaupthingi?
Allt hafi farid i gegnum Cayman eda Lux til ad gera erfitt ad rekja slodina?
Jon Danielsson dregur ur theim hugmyndum ad kyrrsetja eigur a medan
rannsokn fer fram, hvort stjornendur saeti abyrgd samkvaemt logum.
En bera stjornarmenn og lykilstjornendur ekki abyrgd a rekstri fyrirtaekja?
Ef their hafa synt storkostlegt galeysi eda brotid log geta their tha
ekki verid skadabotaskyldir?
Annars segir mer madur sem thekkir vel til ad Jonas Fr hafi verid i
simanum vid Hreidar Ma rellandi um ad Kaupthing reddadi thessum
Sparisjod eda hinum alveg fram a sidustu metrana. Ef rett er tha bendir
thad kannski til thess ad Jonas hafi ekki attad sig a heildarmyndinni.
— — —
Að frysta eigur hvítflibbaglæpona
Var að horfa á sjónvarpsviðtöl við varðhunda íslenska spillingarkerfisins, lögfræðinga.
Þeim lízt ekki á kyrrsetningu eigna.
Hinn heimsfrægi Jón Daníelsson kallar þetta lýðskrum (eða réttara sagt hinn óháði fréttamaður sem spurði).
Það er ljóst að í Bretlandi tíðkast ekki að setja hvítflibbaglæpona í fangelsi, og Jón gæti verið að dæma þarna í eigin sök; eru ekki allir hagfræðingar og bankamenn vanhæfir að tjá sig um gildi svona laga?? Og lögfræðingarnir líka þessvegna?
Í Bandaríkjunum heitir þetta Freezing of Assets.
Og til þess er gripið þegar afbrot varða skipulagða glæpastarfsemi eins og efnahagsglæpi.
Sagt er frá tilteknu dæmi í þessari grein í NYT vegna gjaldþrots Burnham Lambert forðum (eitt af stóru junk bond málunum)
Mér er kunnugt um að RICO lögin bandarísku áttu að stoppa í allskonar göt sem skipulögð glæpastarfsemi af ýmsu tagi var farin að nota sér. Sumir segja að megintilgangurinn fyrst hafi verið að ná til amerísku mafíunnar.
Ef nýja ríkisstjórnin ætlar að stoppa í eitthvað af þessum götum núna þá segi ég bara betra er seint en aldrei.
Racketeer Influenced and Corrupt Organizations Act
http://en.wikipedia.org/wiki/Racketeer_Influenced_and_Corrupt_Organizations_Act
Oft hefur verið dæmt eftir RICO lögunum svokölluðu frá 1970.
Ég óttast að hinn margrómaði lagabálkur EES/EU sé götóttur á þessu sviði.
Það er bráðnauðsynlegt að fordæmi skapist hérlendis (loksins) til að fyrirbyggja áframhaldandi sjálftöku hvítflibbaglæpona.
Mér rennur kalt vatn milli skinns og höruns ef þjófarnir eiga að sleppa vegna þess að hér á landi eru til svokölluð „umboðssvik“ (mail fraud í Englandi?) og ekki söguna meir.
— — —
Lán er ólán
Ég fór að reikna í huganum þegar ég var að mótmæla á fimmtudagskvöldið.
Ef við skuldum 6,5 milljónir (með Icesave og IMF láni o.fl.) þá vil ég líta svona á þetta.
Tekjuskattur er um 24% segjum 25%, það þýðir að 6,5/0,25 = 26 milljóir í tekjur, eftir að búið er að taka persónuafsláttinn burt.
Það má áætla þá 35-50 milljónir í launatekjur sem er 10 ára skatttekjur venjulegs launamanns.
Er þá miðað við að við borgum allt í Hrunið, ekkert í rekstur samfélagsins.
2-3 milljónir á hvert mannsbarn fyrir hvert ár í skatt sem Davíð og hans slekt hefur ríkt hér.
Þetta hefur farið freka hjótt og hvet ég þig að láta einhvern sem er með þessi mál á hreinu og láta hann reikna þetta út.
Það verður allt vitlaust þegar menn skoða þetta frá þessari hlið.
Mikið vildi ég að ég hafi rangt fyrir mér.
Ég notað fyrir 7 árum samskonar aðferð til að fá mann til að hætta við að kaupa 2 milljóna bíl og taka lán á 1,5 milljónir.
Þá voru vextir um 17% og afföll um 20%.
1 árið var vextir 255.000 og afföll 400.000 = 655.000. + skattur 38% => ca 1.000.000.-
Þ.s. að hann þurfti að eyða 1.000.000.- í kostnað á 1 ári við 2 .000.000 bíl og voru það um 35% af launum hans það árið.
Þá á efir að tryggja og allann annan rekstrarkostnað.
Hann snarhætti við þetta og keypti notaðan og ódýrari bíl sem hann á ennþá.
p.s ég tók ekki þátt í þessu gróðæði eða eigum við að segja lánæði.
Lán er og hefur alltaf verið helvítis ólan.
— — —
Landsbankinn fjárfestir í Decode
Ég hef verið að furða mig á hversu litla athygil fjárfesting Landsbankans í DeCode 20.jan.s.l. hefur mætt í fjölmiðlum á Íslandi. Bankinn sér sér ekki fært að standa við sínar eigin skuldbindingar við almenning (skattgreiðendur) en setur 10 milljón dali í fyrirtæki sem að hefur aldrei, og ég meina aldrei skilað arði. Ég hefði gaman að vita hvaða spekingur ákvað þessa fjárfestingu. DeCode hefur greinilega ekki lengur rekstrarfé, og samkvæmt greininni hyggur þetta fé geti enst til skamms tíma meðan aðrar leiðir til að bjarga fyrirtækinu eru kannaðar. Hver leyfði þessi viðskipti?
Ég hef ekki búið á Íslandi í 37 ár, en hef fylgst með öllum fréttum, og er satt að segja skelfingu lostin hversu langt þessi vitfirra hefur getað gengið. Ég þakka fyrir þinn ágæta þátt sem að ég missi aldrei af.
