Það er sagt að í umræðunni sé að fá utanaðkomandi fólk í ríkisstjórnina sem nú er verið að mynda – að einhverju leyti.

Semsagt fólk sem ekki situr á þingi.

Ég held að það muni mælast vel fyrir. Nú er ekki tíminn fyrir metnaðargjarna þingmenn að láta ráðherradrauma sína rætast.

Í umræðum um utanþingsstjórn eða sérfræðingastjórn hafa menn einblínt á að hún yrði skipuð af forsetanum.

Önnur leið er líka fær – að hún sitji í skjóli þingsins, sé skipuð af þingflokkunum sem ætla að styðja ríkisstjórnina.

Það er heldur ekki ástæða til að hafa fjölmenna ríkisstjórn á þessum tíma.

Það að ráðherrarnir séu tólf á Íslandi er ekki náttúrulögmál, heldur eitthvað sem hefur orðið að hefð í stólaleik flokkanna.

Kannski ættu sex ráðherrar að nægja, eða í mesta lagi átta.

Þessir ráðherrar þurfa að vera samábyrgir. Sú stranga hólfaskipting milli ráðherra sem hér hefur tíðkast er umhugsunarverð.

Minnir kannski einum um of á smákóngaveldi.