Þegar ég var lítill þvældist ég víða um Reykjavík.

Bærinn var minni þá og kannski saklausari.

Ég man til dæmis eftir því að hafa verið niðri í bæ árið 1968 þar sem var gerður aðsúgur að Bjarna Benediktssyni. Ég horfði á fólkið ráðast á bíl forsætisráðherrans.

Þá var kreppuástand á Íslandi vegna aflabrests.

Ég hef verið átta ára.

Ég var ekki með foreldrum mínum og þau sendu mig ekki heldur.

Tveimur árum síðar elti ég hóp af Fylkingarfólki neðan úr bæ og upp að bandaríska sendiráði.

Ég man að þetta var fallegur vordagur og ég var í hvítum buxum sem ég var mjög stoltur af.

Fylkingarfólkið fór að kasta rauðri málningu í sendiráðið og vildi ekki betur til en að ein málningarblaðran lenti á fínu hvítu buxunum.

Málið var leyst með því að buxurnar voru settar í pott og þær litaðar.

Urðu fagurbleikar sem þótti allt í lagi árið 1970.