Einhvern veginn er þessi ljósmynd sem Matthías Ásgeirsson tók af Kristjáni Möller samgönguráðherra dæmigerð fyrir stöðu Alþingis og ríkisstjórnar á þessum degi. Myndin er tekin inn um glugga þingsins; það er búið að henda snjóbolta í gluggann.

Þingmenn héldu að það gæti orðið business as usual.

Að þeir gætu bara haldið áfram eins og fyrir jól; rætt nokkur frumvörp sem skipta litlu máli, eru góðærisleg eða sem enginn hefur í raun áhuga á.

Á meðan loga eldar út um samfélagið og reiðin magnast, ekki síst vegna stöðugra frétta af spillingarmálum í viðskiptalífinu. Landsbankinn með sitt Icesave virðist hafa verið píramíðafyrirtæki og Kaupþing, sem átti að vera traustur banki, virðist hafa verið í bullandi glæpastarfsemi. Það er varla hægt að orða þetta öðruvísi.

Ríkisstjórnin hefði þurft að sýna smá stjórnvisku á fyrsta degi þingsins. Forsætisráðherra hefði þurft að ávarpa þing og þjóð. Koma með einhverja stefnu. Sýna röggsemi. Leiðtogahæfileika.

Einhvern veginn finnst manni líklegt að muni verða umsátur um þingið í nokkra daga enn. Mótmælendurnir virðast ekki vera á förum.

Ríkisstjórnin virðist vera á síðustu metrunum. Traustið í samfélaginu er fokið út í veður og vind. Stjórnin er hvorki að ráða við hina efnahagslegu né hina siðferðislegu kreppu.

Landsfundur Sjálfstæðisflokksins er eftir rúma viku. Venjulega er það mjög sjálfumglöð samkoma þar sem forystumenn eru klappaðir upp. Spurning er hvort krafa um breytingar nái að komast alla leið inn á fundinn?