Jafnræði
Ef útgerðin á ekki að borga skuldir sínar skal og verður það sama að ganga yfir alla. Hér eru lög og reglur um jafnræði og þær gilda.
Þetta er ekkert flókið – annað hvort borgar allir sínar skuldir eða enginn.Nú þegar bankarnir segja að betra sé að færa fyrri eigendum fyrirtækin aftur skuldlaus á silfurfati krefst ég þess sem eigandi og hagsmunaaðili þessara banka að td. Milstone verði ekki fært fyrri eigendum.
Þeir borgi sínar skuldir eða verði gerðir gjaldþrota annars og hundeltir með sínar kröfur lífið út eins og venjulegur Jón þarf að þola.
Allt annað er bara brot á lögum og verður ekki liðið.
— — —
Gengisvarnir – je ræt!
Auðvitað er ekkert ólöglegt við gjaldeyrisskiptasamninga í hvora áttina sem þeir eru á eðlilegum markaði þar sem annar aðilinn hefur ekki alla vitneskju, tæki og tól til stýra atburðarásinni sér í hag. Forsvarsmönnum Kaupþings var fulljóst hvað væri framundan enda var fjármögnun bankans sífellt að þyngjast og þeir skynjuðu þá tortryggni sem var tekið að gæta gagnvart bankanum af erlendum lánveitendum.
Kjarni málsins er sá að Kaupþingsmafían og stærstu eigendur bankans tóku sig saman í einni allsherjar svikamyllu í ársbyrjun 2008. Mæli með því að dagsetningin 6. febrúar 2008 verði skoðuð sérstaklega.
Planið gekk út á stórfelld gjaldeyriskaup til að “hagnast” gríðarlega og mæta þannig verri horfum í fjárfestingabankastarfsemi og þ.m. fyrirséuðu miklu tekjutapi í starfsemi bankans. Einnig var þetta viss liður í áætlun bankans til að sýna Seðlabankanum hver réði þar sem bankanum var meinað um að gera upp í evrum árið 2008, sem voru stórkostleg afglöp af hálfu DO og ÁM.
Þessi gjaldeyriskaup bankans náðu langt út fyrir það sem telst að hafa hlutlausan gjaldeyrisjöfnuð sem er grundvallarregla í hverri bankastarfsemi.
Bankinn hamaðist og notaði hvert tækifæri til að fella gengið með stórfelldri krónusölu og fór iðulega inn á millibankamarkað á krítískum tíma. M.a. var greiningadeildin látin gefa út hrakspár um gengi krónunnar og þá lét bankinn kné fylgja kviði og hamstraði gjaldeyri til að skapa enn frekari ótta.
Með þetta plan í farteskinu sáu stærstu eigendur bankans sér leik á borði og töku mótstöður sem voru margfalt stærri en sem svaraði til hefðbundinna gjaldeyrisvarna. Til að sá leikur gæti gengið upp þurfti m.a. að finna mótaðila og þar voru sjávarútvegsfyrirtækin og lífeyrisjóðir illa blekktir. Restina þurfti bankinn að sækja á millibankamarkað og kaupa gjaldeyri í miklu magni. Gjaldeyrishamstur bankans var því miklu meira en einungis fyrir bankann sjálfan – hann keypti í stórum stíl fyrir eigendur sínar til að mæta skiptasamningunum þeirra.
Við vitum nú að þetta svívirðilega plan snérist í höndum þessara aðila og að lokum keyrðu þeir bankana og þjóðina í þrot. Auðvitað á að rannsaka eigendur bankanna og ákæra þá. Hitt er líka alvarlegt hve Seðlabankinn og Fjármálaeftirlitið hunsuðu allar vísbendingar frá í því mars um hvað væri að gerast og létu þetta óátalið.
Við þessar aðstæður voru Glitnir og Landsbankinn knúðir til sömu vinnubragða þar sem Kaupþing var ráðandi aðili á þessum markaði. Það nýttu eigendur Landsbankans sér einnig enda var Novator með mikla stöðutöku gegn krónunni.
Kjalar hf er með aðsetur að Suðurlandsbraut 18 í Reykjavík. Framkvæmdastjóri er Hjörleifur Jakobsson sem var samstarfsmaður Erlendar Hjaltasonar í Eimskip á árum áður. Erlendur Hjaltason er framkvæmdastjóri Existu og stjórnarformaður SPRON sem ætlunin var að Kaupþing yfirtæki fyrir smánarverð. Þar er einnig til húsa lögfræðiskrifstofan Fulltingi þar sem Kristinn Hallgrímsson hrl fer með málefni Kjalars, áður lögmaður Kaupþings og loks stjórnarmaður í gjaldþrota Gift fjárfestingafélagi, sem glataði tugum milljarða vegna fjárfestinga í nánast eingöngu Kaupþingi og Existu, enda félagið notað til að halda uppi gengi þessara félaga þó til stæði að slíta félaginu og greiða út eignir þess til fyrrum viðskiptavina Samvinnutrygginga.
Einn er sá maður sem ástæða er til að nefna einnig en það er Guðmundur Örn Hauksson forstjóri SPRON sem er ekkert annað en wannabe með þessum mönnum. Hann hefur ekki enn þurft að skýra út fyrir stofnfjáreigendum SPRON og síðar hluthöfum þá glórulausu fjárfestingastarfsemi sem SPRON stundaði með eign sinni í Existu og keyrði sjóðinn loks í kaf.
Eðlilegar gjaldeyrisvarnir Kjalar og félaga – je ræt !
Svo óska ég hinni nýskipuðu nefnd velfarnaðar og vona að hverjum steini verði velt við án afskipta lafhræddra embættismanna og ráðherra sem vafalaust reyna að breiða yfir tómlæti og aðgerðarleysi sitt með öllum tiltækum ráðum.
— — —
Icesave – eitt stærsta mál Íslandssögunnar
Ég geri mér grein fyrir því að þú færð mjög mikið af tölvupósti til þín en bið þig um að taka smá tíma til að lesa þessa grein. Hún er nokkuð löng en nú bætti ég við helstu atriðum hér beint fyrir neðan þannig að þú getur metið innihaldið á stuttum tíma. Icesave samningarnir er eitt stærsta mál Íslandssögunnar og því, að mínu mati, mikilvægt að fá skýr svör um hvað er að gerast.
Aðal atriðin eru:
Icesave samningarnir um ríkisábyrgð virðast eiga að vera óháðir öllu öðru og miðast því við að neyðarlögin standist (um forgang innlána).
Að mínu mati mun þau ekki standast enda lánasamningar flestir samkvæmt breskum lögum og því verða málaferli höfðuð í Bretlandi.
Þá verður að skipta öllum eignum jafnt milli kröfuhafa (ef ekki semst áður við kröfuhafa)
Það þýðir að við þurfum að borga kröfuhöfum bætur sem nema hundruðum milljarða, jafnvel hátt upp í þúsund milljarða.
3-500 ma.kr. vegna íslenskra innlána (þessu getum við ekkert gert í ef kröfuhafar vinna málið)
3-500 ma.kr. vegna Icesave (þetta ættu Bretar að taka á sig en þurfa þá ekki að gera vegna samninga við Ísland)
Hér er náttúrulega um gríðarlega óvissu að ræða en klárlega einhverjir mestu hagsmunir Íslandssögunnar.
Sérstaklega yrði Icesave bagginn þung viðbót enda um erlenda skuld að ræða sem við ættum í raun ekki að taka á okkur því ef neyðarlögin standast ekki eru bankarnir (sem eru einkafyrirtæki) í raun að fara í gjaldþrot og skv. EES borgar þá innlánstrygginasjóður (á um 19ma.kr) án ríkisábyrgðar bætur v. innlána. Til þess að borga erlendar skuldir þarf nefnilega að flytja út vörur og þjónustu.
Þrátt fyrir þetta samþykkir Alþingi umboð til ríkisstjórnarinnar til að ganga frá Icesave málinu án þess að leggja þurfi niðurstöðuna fyrir Alþingi!!
Hvernig gat það gerst? Gera menn sér ekki grein fyrir hagsmunum? Vilja menn virkilega ekki hafa þann möguleika að bakka út úr samningnum við Icesave ef neyðarlögin eru dæmd ógild?
Hvaða annað þing í hinum vestræna heimi myndi framselja slíku valdi til ríkisstjórnar? Ég fullyrði að í flestum öðrum vestrænum löndum myndi þing ekki bara krefjast þess að niðurstaðan fari fyrir þingið heldur einnig krefjast reglulegrar skýrslu um stöðu mála.
….er kannski búið að semja um Icesave? Er ríkisstjórnin kannski í þeirri stöðu að hún þarf að segja af sér ef þerri niðurstöðu yrði hafnað? Eru kannski komnir hagsmunaárkestrar milli þjóðar og ríkisstjórnar?
Umboð samþykkt á Alþingi
Á föstudeginum 5. desember samþykkti alþingi umboð til ríkisstjórnarinnar um að ganga frá samkomulagi við þær þjóðir hvers íbúar höfðu lagt innlán inn á Icesave reikninga Landsbanka. Það sem er sérstaklega áhugavert við þessa samþykkt er að engar upplýsingar fylgdu með um áætlaðan kostnað við þessa samninga fyrir íslenskt þjóðfélag og felld var breytingartillaga frá Pétri H. Blöndal um að niðurstaða samningaviðræðna yrði borin aftur undir alþingi til samþykktar.
Standast neyðarlögin málsókn?
Við skulum byrja á byrjuninni og fara yfir hagsmunina í þessu máli. Ástæðan fyrir því að Ísland var neytt til að taka á sig ábyrgð á Icesave var vegna neyðarlaganna sem tryggðu innlán Íslendinga. Evrópuþjóðirnar gátu ekki sætt sig við mismunum innlánseigenda eftir búsetu. Greiðsla fyrir Icesave er því byggð á þeirri forsendu að neyðarlögin og þar með forgangur íslenskra innlánseigenda sé í gildi.
Þó enginn á Alþingi megi viðurkenna möguleikann á því að lögin standist ekki, kemur fram í áliti skilanefndar Landsbankans að það þessi mögleiki sé til staðar og formaður skilanefndar Glitnis telur líkur á því að kröfuhafar fari í málaferli vegna stofnun nýju bankanna. Mjög mikilvægt er að átta sig á því að lang flestir lánasamningar og skuldabréf eru samkvæmt breskum lögum. Það er því ekki verið að spyrja að því hvort neyðarlögin standist íslenska stjórnarskrá, heldur hvort þau standist samkvæmt breskum lögum. Allir samningar við kröfuhafa eru gerðir á þeim forsendum að jafn forgangur væri fyrir alla í eignir þrotabús bankanna. Allt í einu ákveða íslensk stjórnvöld að innlán hafi hærri forgang og viku seinna hafa íslensk stjórnvöld tekið yfir alla bankanna. Á sínum tíma voru neyðarlögin réttlætanleg út frá neyðarrétti og mjög mikilvæg til þess að koma í veg fyrir algert hrun bankakerfisins. Eftir að stöðugleiki er kominn á, kemur upp spurningin um réttlæti þess að ákveða einhliða að taka eignir af almennum kröfuhöfum. Ég er ekki lögfræðingur en mín tilfinning er sú að þessi lög standist ekki, menn geta ekki einfaldlega breytt forsendum allra lánasamninga einhliða. Fari kröfuhafar í mál og vinna munum við þurfa að borga þeim skaðabætur þar sem neyðarlögin séu ekki gild.
Sú staða gæti því komið upp að við værum að borga fullar bætur vegna Icesave miðað við að neyðarlögin standist og bætur til kröfuhafa miðað við að þau standist ekki.
Icesave yfir 500 ma.kr. skuldbinding ef neyðarlög standast ekki?
Að mínu mati skiptir það ekki máli hversu líklegt það er hvort málið tapist. Upphæðirnar eru slíkar að við getum hreinlega ekki tekið áhættuna á því.
Samkvæmt Ingibjörgu Sólrúnu Gísladóttur munu Íslendingar líklegast þurfa að borga 150 ma.kr. með Icesave reikningunum og IMF talar um 240 ma.kr. Spá þessara aðila byggja hins vegar á þeirri veigamiklu forsendu að neyðarlögin, sem veittu innlánum forgang á aðra kröfuhafa bankanna, standist. Ef það gerist ekki verður að greiða jafnt til allra kröfuhafa. Það sem kemur í hlut innlendra og erlendra innlána (Icesave) minnkar þá umtalsvert.
Byggt á árshlutauppgjöri júní 2008 (með öllum hugsanlegum fyrirvörum um breytingar á gengisþróun og skort á upplýsingum um verðmat eigna Landsbankans) sýnist mér munurinn vera mörg hundruð milljarðar. Tap í málaferlum fyrir kröfuhöfum myndi líklegast hækka ábyrgðina á Icesave yfir 500 ma.kr. Þetta er rúmlega 1,7 milljónir á hvern einstakling á Íslandi eða um 7mkr mkr á hverja fjögurra manna fjölskyldu!!!
Það er ljóst að sama hvernig á málið er litið, Icesave samningarnir verða stærstu samningar íslenska ríkisins fyrr og síðar.
Búið að semja?
Það hefur enn sem komið er ekki komið fram skýring á því af hverju Alþingi ákvað að afhenda umboð til samningagerðar um slíkar ofurfjárhæðir til ríkisstjórnarinnar og afsala sér frekari afskiptum af málinu. Þá fer maður að hugsa. Nú er ég ekki að segja að þetta sé staðan en ímyndum okkur að ríkisstjórnin hafi þegar samið, eða veitt loforð varðandi Icesave og þeir samningar séu án nokkurs fyrirvara um upphæðir eða að neyðarlögin haldi. Það gæti verið ein skýringin á þessari afgreiðslu.
Í slíku tilfelli gæti ríkisstjórnin ekki farið til Breta og Hollendinga með umboð frá Alþingi sem engan vegin styður þau loforð sem hafa verið veitt. I öðru lagi væru slíkir samningar þannig ríkisstjórnin myndi ekki vilja birta þá fyrr en mat á eignum bankanna liggur fyrir í von um að niðurstaðan verði jákvæðari en áætlanir þeirra geri ráð fyrir eða hún hafi tíma til að fegra niðurstöðuna.
Í báðum tilvikum myndi ríkisstjórnin ekki vilja atkvæðagreiðslu á Alþingi um samninginn enda þyrfti hún að segja af sér ef Alþingi myndi fella slíkt samkomulag. Það er einnig ljóst að þingmenn myndu heldur ekki vilja slíka atkvæðagreiðslu því þeir þyrftu þá að velja á milli þess að greiða atkvæði með almannahagsmunum eða fella formenn flokka sinna. Með þessa rosalegu hagsmuni á bakinu væri kannski einfaldasta leiðin fyrir alla að samþykkja ótakmarkað umboð til ríkisstjórnarinnar og segja svo að þetta var besta mögulega niðurstaða þegar samningar eru kynntir.
Stjórnmálamennirnir hafa tryggt stöðu sína og ríkisstjórnin þarf ekki að segja af sér en almenningur situr eftir með reikning upp á 500ma.kr. Ef þetta er tilfellið erum við náttúrulega með mjög brenglað gildismat ríkisstjórnar sem tekur eigin hagsmuni lang fram yfir hagsmuni þjóðarinnar. Vandamálið er að saga heimsins sýnir því miður ótrúlega mörg tilvik slíkrar brenglunnar.
Fréttamenn sofandi?
Bara að þessi möguleiki sé til staðar gerði það að verkum að ég beið átekta eftir sprengingunni sem yrði þegar fjölmiðlar landsins kæmust í þetta mál en ekkert gerðist. Þetta var smá frétt hjá Stöð 2 en Fréttastofa RÚV, sem þó er með þingfréttaritara, fjallaði ekki einu um þetta mál í kvöldfréttum á föstudeginum. Ekkert fjallað um hagsmunina og engir þingmenn krafnir skýringa. Ég hef núna beðið í mánuð og von mín um að málið verði tekið upp í fjölmiðlum eru orðnar að engu. Í staðin var það stórfrétt að forstjóri fjármálaeftirlitsins væri með 1,7mkr á mánuði í laun!!
Manni fallast nánast hendur yfir slíku andvaraleysi fréttamanna. Eftir mikla gagnrýni um þátt þeirra í aðdraganda kreppunnar hefði maður búist við því að þeir væru sérstaklega beittir á þessum tímum. Það vakna jafnvel spurningar um það hvort þeir hafi hagsmuni að fjalla um ekki um þetta mál?
Þingmenn skýri afstöðu sína
Stóra spurningin sem drepin hefur verið með þögninni er af hverju má ekki leggja samningana fyrir Alþingi? Af hverju má ekki setja þak á umboð ríkisstjórnarinnar? Af hverju vilja menn ekki hafa möguleikann að bakka út úr Icesave skuldbindingunni ef ekki semst við aðra kröfuhafa bankanna? Það er alveg ljóst að þessir samingar verða lang stærstu samningar íslenskra stjórnvalda fyrr og síðar. Miðað við þá hagsmuni sem hér eru í húfi, af hverju er þá verið að standa í þessum feluleik?
Þetta er það mikilvægt mál þeir þingmenn sem greiddu atkvæði með þessu umboði ættu opinberlega að vera krafðir svara á eftirfarandi spurningum:
Var þér gert grein fyrir mögulegum hámarks kostnaði fyrir ríkið vegna þessara samninga eða eitthvert mat á þeim kostnaði áður en þú samþykkir umboðið?
Ef það var gert:
a. Finnst þér rétt að upphæðin sé trúnaðarmál?
b. Var upphæðin miðuð við að neyðarlögin stæðust?
Ef ekki: Af hverju samþykktir þú slíkt ótakmarkað umboð?
Telur þú einhverjar líkur á því að neyðarlögin verði dæmd ógild samkvæmt breskum dómstólum?
Hvaða kostnað myndir þú telja að íslenska ríkið gæti lent í ef neyðarlögin verða dæmd ógild?
Getur þú rökstutt afstöðu þína um að niðustaða samninganna eigi ekki að koma fyrir Alþingi?
Sumir hafa haldið fram að samningarnir þurfi hvort sem er að fara fyrir Alþingi verði þeir fjárskuldbinding á ríkið. Ef það er þín skoðun, af hverju mátti þá ekki festa slíkt samþykki í umboðið eins og lagt var til í breytingartillögu?
— — —
Endurreisn lýðræðisins
Loksins, loksins, eru menn farnir að tala um það sem skiptir máli. Njörður P. Njarðvík hitti naglann beint á höfuðið í Silfrinu í dag og í Krossgötum í gær, við þurfum að endurreisa lýðræðið á nýjum grunni, þar sem þrískipting valds er virk og virt. Það er gott að heyra að einhverjir þingmenn eru farnir að nefna þetta líka, en þeir eru allt of fáir enn.
Það má skoða ýmis form á þessu, t.d. eins og í Frakklandi og Bandaríkjunum þar sem þjóðkjörinn forseti velur sér ráðherra (sem annaðhvort eru ekki þingmenn eða segja þá segja af sér þingmennsku) í ríkisstjórn. Oft eru þessir ráðherrar ekki flokksbundnir heldur sérfræðingar á þeim sviðum sem eru undir þeirra ráðuneytum. Nærtækasta dæmið um þetta eru nokkrir ráðherrar í nýrri ríkisstjórn Barracks Obama. Með þessu kæmust við vonandi frá því ömurlega ástandi sem ríkir nú þar sem mikill meirihluti frumvarpa koma beint frá ráðherrunum og ráðuneytunum. Þinginu er núna stjórnað af framkvæmdavaldinu og þingið getur þannig ekki haft neitt eftirlitshlutverk með verkum ríkisstjórnarinnar.
Vandamálið er að koma þessu breytingum í gegn þegar stjórnarflokkarnir hafa engan áhuga á því að breyta þannig til að þeir missi völdin. Njörður nefndi að við þyrftum neyðarstjórn, og ég er sammála því. Mér finnst að forsetinn hefði átt að taka til baka umboð ríkisstjórnarinnar strax í Október og mynda óflokksbundna þjóðstjórn. Því miður var útrásarklappstýran búin að brenna of margar brýr að baki sér til þess að hafa breiðan stuðning til þess. Ég veit satt að segja ekki hvernig hægt er að koma svona róttækum og nauðsynlegum breytingum í gegn, en það er ljóst að núverandi ráðherrum og þingmönnum er ekki treystandi til þess.
— — —
Að græða á daginn og grilla á kvöldin
Hannes Hólmsteinn var alltaf duglegur við að hrósa sinni hugmyndafræði og flokki þegar vel gekk en kennir núna öllum öðrum um hvernig fór. En ætli hann standi við það sem hann sagði árið 2007 á tíma „orkuútrásarinnar“, rétt áður en fyrsti borgarstjórnarmeirihlutinn sprakk?
Í þessari óborganlegu upptöku úr Íslandi í dag útskýrir Hannes Hólmsteinn á alþýðlegan máta, eins og honum er einum lagið, hvernig á því stendur að það gengur svona vel hjá útrásarvíkingunum og hvaðan allir þessir peningar eru að koma. Tek fram að að ég fann þetta í færslu á vefnum leynithjonustan.com. Ég hef sjálfur líklega verið of upptekinn við að græða á daginn og grilla á kvöldin til að muna eftir þessu viðtali.
Er ekki ástæða til að deila þessu með lesendum?
— — —
Klappstýran Björgvin G.
Haustið 2007 var haldin fundur með öllum starfsmönnum ný stofnaðs Landic Property í Tívoli í Kaupmannahöfn. Ástæða fundarins var sameining Fasteignafélagsins Stoða, Keops og Atlas Ejendomme. Einn sem hélt tölu var Björgvin G. Sigurðsson.
Það var að sjá á Björgvini að þetta væri viðburður sem hann var stoltur og ánægður með að fá að taka þátt í. Hann var með sitt fræga glott þegar hann talaði, glaðhlakkandi yfir þessum nýjustu landvinningum Íslendinga/Baugs. Lofræðan var slík að það væri eins og hann væri ekki bara að tryggja að honum yrði boðið næst heldur að hann yrði jafnvel fyrsta val á undan Ólafi Ragnari.
Það spurning hvað Björgvini og lofræð hans hefur verið flogið víða. Maður veltir jafnvel fyrir sér hvort að klappstýrustörfin hafa verið það tímafrek að hann hafi ekkert mátt vera að því að sinna starfi bankamálaráðherra.
— — —
Nýtt lýðveldi
Sæll Egill og takk fyrir þáttinn sem var að ljúka. Í öllum bænum finndu leið til að koma þessum hugmyndum Njarðar um nýtt lýðveldi í almenna ummræðu.
Þetta er það sem okkur vantar því annars halda lögmennirnir áfram að skara eld að sinni köku innan þings og utan. Er ekki hægt að finna einhverja sem eru tilbúnir að fara að vinna að þessum breytingum? Einhverja sem ekki eru flokksbundnir og blindir af „svokallaðri“ flokkshollustu.
Áfram með nýtt lýðveldi !
— — —
Svör óskast
1. Hvað eru nýju bankaráðin að gera?
2. Geta bankastjórar setið áfram?
3. Hvað gerðu endurskoðendur bankanna? og Hvað áttu þeir að gera?
Það er svo gjörsamlega gengið fram af fólki þessa síðustu daga, reyndar vikur, mánuði en vonandi ekki ár. Að því að séð veður er ekkert að gerast af viti í bönkunum. Það er kominn tími á að fá svör við ýmsum spurningum:
Bankaráðin. Hveitibrauðsdagar þeirra eru liðnir. Bankaráðin bera ábyrgð skv. lögum að virkni innra eftirlits í bönkunum. Þekkja allir bankaráðsmenn þessa ábyrgð sína? Hvernig ætla þeir að standa undir henni? Hvað segir bankamálaráðherrann um það?
Á ekki allt að vera upp á borðum? … eða er það bara joke?
Bankastjórarnir? Ljúga þeir með þögninni? Í fréttum var það staðfest að Tryggvi Jónsson laug að þjóðinni varðandi afskiptaleysi sitt af málefnum Baugs meðan hann starfaði hjá Landsbankanum. Væri ekki fyrstu og eðlilegar afleiðingar þess að forstöðumaður lögfræðisviðs bankans og bankastjórinn segðu af sér fyrir að ljúga með þögninni? Ætlar bankaráðið einnig að þegja? Hvað segir bankamálaráðherrann eða FME um það?
Lögg. endurskoðendur bankanna staðfestu fyrirvaralausa áreiðanleika fjárhagsuppgjöra. Eiga endurskoðendur ekki að gera viðvart ef viðvarandi rekstur er í hættu? Við hvern höfðu endurskoðendur bankana trúnað? Bankastjórana? eða Notendur ársreikningana? Hvað klikkaði? Veit FME eitthvað um það? En bankamálaráðherrann?
Á ekki allt að vera upp á borðum? … eða er það bara joke?
— — —
Rafrænt lýðræði
Langaði til að benda þér á þessa grein um rafrænar kosningar:
http://www.wired.com/science/discoveries/news/2006/11/72113. Ég er
mótmælandi sem er búinn að fá nóg af þessu rugli sem er í gangi. Það
virðist alltaf gleymast að við erum ekki nema rúmlega 315.000 manns
sem búum á þessu skeri á hjara veraldar – það er hlegið að stjórnendum
landsins út um allan heim og við þurfum að gera eitthvað allt öðruvísi
til að koma okkur aftur á kortið. Hvernig væri að koma á rafrænu kerfi
þar lýðræði yrði alvöru í höndum þjóðarinnar. Með því að búa svo um
hnútana að við getum kosið heima frá okkur með rafrænum hætti gætu við
kosið nokkrum sinnum á ári um stór mál. Það væri alvöru lýðræði! Er ég
viss um að þetta sé einfalt.
Við getum ekki lengur þolað þessa ofurstjórn ráðherra, og
framkvæmdavaldsins. Ráðherrar eiga að vera sérfræðingar hver á sínu
sviði sem eiga ekki að vera pólitískt ráðnir. Þeir eiga að vera ráðnir
(kostnir) af þjóðinni en ekki skipaðir af flokkum. Alþingi gæti t.d.
tilnefnt aðila sem kosið væri um með rafrænum hætti. Á Alþingi á að
kjósa einstaklinga sem bjóða sig fram en ekki flokka. Einstaklingar
mættu auðvitað vinna saman undir regnhlífum einhverskonar flokka en
við getum ekki lengur liðið þetta rugla að kjósa yfir okkur marga
vanhæfa einstaklinga í flokkum sem aftur skipa enn vanhæfari
einstaklinga sem ráðherra. Sú staðreynd að fjármálaráðherra er
dýralæknir segir alla söguna. Ég er ekki viss að ég myndi einu sinni
láta hann skoða kanínuna mína! Fjármálaráðherrar annarra ríkja eru
venjulega hagfræðingar með doktorspróf frá virtustu háskólum heims. En
á Íslandi – JÁ SÆLL við erum með dýralækni sem talar ekki ensku. Hrein
snilld.
— — —
Ömurlegt
Úr Vef-Þjóðviljanum, föstudagur 31. október 2003
Jóhanna Sigurðardóttir alþingismaður er dugleg að spyrjast fyrir um ferða- og
risnukostnað ríkisstofnana og ráðuneyta. Fjármálaráðuneytið svaraði í vikunni
nýjustu fyrirspurn hennar og þar kemur fram að ríkisstarfsmenn eyddu 2.425
milljónum króna í ferðalög á síðasta ári og 325 milljónir fóru í risnu. Samtals
2.750 milljónir króna. Ef að meðalferðin kostar 100 þúsund krónur og tekur tvo
daga fara ríkisstarfsmenn í 25 þúsund ferðir á ári og eru 50 þúsund daga á
ferðinni. Það gætu því verið 200 ríkisstarfsmenn á ferðinni á hverjum virkum
degi ársins. Ein góð þota full af ríkisstarfsmönnum í brýnum erindisgjörðum.
http://www.andriki.is/default.asp?art=31102003
Ekki veit ég nýjustu tölur úr ferðabransa vorra opinberu starfsmanna og
fylgiliðs þeirra eru í dag.Varla hafa þessar tölur lækkað? Hmmmm…
Risna er skemmtileg. Fyrir þá sem njóta hennar.
Að vera gamall og lasburða er óskemmtilegt. Sérstaklega þegar þeir, sem svo er
komið fyrir, eru teknir fantatökum og fluttir nauðugir viljugir á milli húsa.
Þarna njóta menn einskis.
Eftir uppákomuna fyrir norðan nú í nýliðinni viku
(þar á ég við Sel) http://www.ruv.is/heim/frettir/frett/store64/item244908/ er
ég með óbragð í munni og sannkallað hatur í hjarta. Tek fram að ég er
dagfarsprúð og reyni að gera fólki gott ef ég get.
En þessi viðbjóður tekur út yfir allan þjófabálk. Þarna sparast 100 milljónir.
Vonandi gengur sá sparnaður upp í risnu fyrir ráðfrúr og ráðherra í kreppunni.
Hundrað millur eru nú bara skiptimynt.
Því í andskotanum leyfir heilbrigðisráðherra ekki líknardráp svo að við losnum
við öll þessi gamalmenni og ólæknandi sjúklinga sem eru greinilega að sliga
heilbrigðiskerfið? Við höfum ekkert við þetta að gera lengur…eða hvað?
Er ekki búið að ná úr þessu liði öllum þeirra kröftum síðastliðin 60-70 ár eða
svo? Hvað er gert við gamla, fótlúna hesta? Júbb, felldir út í haga og urðaðir.
Þetta er ömurlegasta atriði úr íslenskum veruleika sem ég hef nokkru sinni
augum litið. Ekkert toppar þetta, ekki neitt.
Megi þeir sem að þessu stóðu, fá sín verklaun greidd í fyllingu tímans og túlki
svo hver sem vill.
— — —
Næsta eignaupptaka?
Nú er verið að tala um að lífeyrissjóðirnir komi fyrirtækjunum til
bjargar.
Til að auðvelda þeim það hafa verið sett ný lög þar um.
Þessi hugsun finnst mér alveg óbærileg. Forráðamenn sjóðana hafa
sýnt það
og sannað að þeim er alls ekki treystandi til að ráðstafa þessum
peningum, sem eru jú
ellilífeyrinn okkar. Þeir hafa nú þegar tapað milljörðum.
Össuri finnst td., að þeir ættu að koma með tugi miljarða í
sprotafyrirtæki!
Verður þetta næsta eignaupptakan hér? Við, sem höfum lent æ ofan í
æ í alls
konar óáran hvað varðar íslenska peningastjórn og fengið að blæða
hressilega
fyrir förum á eftirlaun eftir kannski 10-20 ár. Verða þá allir
sjóðir tómir?
Það væri eftir öllu – og að sjálfsögðu engin ábyrgur og allt í
boði ríkisstjórnarinnar.
Nei – ég legg hins vegar til úr því að ríkisstjórninni og
ráðherrum líst svona
vel á þessa hugmynd að sjóðirnir fái að gambla með þeirra
lífeyrissjóð.
Þeim getur varla verið sárt um það úr því að þetta er svona
frábær hugmynd.
Held líka að það væri fróðlegt að vita hvort lífeyrissjóður
ráðherra og þing-
manna hafi tapað krónu á hruninu.
— — —
Innlend vara hækkuð
Hér er málefni sem væri áhugavert að taka upp held ég.
http://neytendatalsmadur.blog.is/blog/neytendatalsmadur/#entry-766372
Eftir því sem ég hef heyrt er þetta nánast „standard practice“ í smásölubransanum nú. Innlend vara er hækkuð til að fá af henni meiri framlegð á meðan verðinu á erlendri er haldið niðri þó að framlegðin þurrkist út. Þetta er meðal annars gert til þess að skemma ekki mikilvæg erlend vörumerki og til að styrkja ekki stöðu innlendra framleiðenda of mikið því að smásölunni (sérstaklega Baugshlutanum) þykir sumir þeirra hafa of sterka stöðu í samningum. Staðan á Íslandi er þannig að það er algjörlega krístískt að minnka innflutning og styrkja innlenda framleiðslu. Það má færa fyrir því rök að nánast ekkert sem við gerum á næstu árum skipti eins miklu máli við að koma okkur á réttan kjöl aftur.
Í þessu ástandi væri eðlilegt að íslenskar vörur hækki miklu minna en erlendar og að neysla færist í auknum mæli yfir í þær. Þessi viðbrögð verslunarinnar miða að því að stoppa þá eðlilegu þróun. Einstaklega patíótískt eða þannig. Þrátt fyrir þetta mun stór hluti neytenda færa viðskipti sín meira til innlendra framleiðenda og það mun skila sér í enn HÆRRI heildarframlegð en áður í verslununum. Það sem verslanirnar eru að gera er með öðrum orðum er að fela aukna álagningu og sabotera innlenda framleiðslu í leiðinni.
— — —
Hin íslenska fálkaorða
Ætli það séu nokkur fordæmi til fyrir því að orðuhafar heiðursmerkis hinnar íslensku fálkaorðu hafi verið sviptir eftirá? Er etv. ástæða til þess núna?
http://forseti.is/Forsida/Falkaordan/Falkaordan2007/
1. janúar 2007
Sigurður Einarsson, stjórnarformaður, Bretlandi, riddarakross fyrir forystu í útrás íslenskrar fjármálastarfsemi…
— — —
Stjórnsýsluendurskoðun
Stjórnsýsluendurskoðun (e. Assessing the Control Environment) beinist fyrst og fremst að þessum þáttum:
Áreiðanleika og siðferði stjórnenda.
Stjórnunarstíl og viðhorfi stjórnenda.
Stjórnskipulegri uppbyggingu og virkni.
Framsali ábyrgðar og úrræða.
Starfsmanna- og mannauðsstjórnun.
Hæfni til að vinna að settum markmiðum.
Það er mín skoðun að bankakreppan hafi kennt okkur, að á þessum sviðum séu veruleg sóknarfæri til framfara. Hér er um að ræða mjög krefjandi og vandasamt verkefni sem kallar á vönduð og með fagleg vinnubrögð.
Þessum kafla sleppa íslenskir lögg. endurskoðendur, því annars fengju þeir lægri laun.
